Met de dood van Kate McGarrigle werden we nog eens herinnerd aan de schoonheid van twee zusterstemmen die tegen elkaar opzingen. Opvolging is gelukkig verzekerd: The Big Black And The Blue toont dat de tienerzusjes Johanna en Klara Soderberg klaar zijn om de fakkel over te nemen.
Het verhaal van de zingende Zweedse zusjes (we laten een alliteratie nooit liggen als die zo voor het rapen ligt) is er eentje om in te kaderen. Uit het niets maakten ze naam met een YouTubefilmpje waarin ze “Tiger Mountain Peasant Song” van Fleet Foxes coverden, op een manier die zelfs de ruwste zeebonk een traan zou ontlokken. Huiveringwekkend mooi weefden de twee hun stemmen om elkaar heen, en hé, bleken ze toch wel zelf ook nummers te schrijven. Zo werden ze al snel opgepikt door het label van The Knife. De The Drunken Trees-EP was een eerste schot voor de boeg, The Big Black And The Blue toont knap ontluikend songschrijftalent en twee verschrikkelijk mooie stemmen.
Met een vader die zelf een carrière als succesvolle rocker in Zweden achter de rug heeft, had First Aid Kit natuurlijk de juiste begeleiding in huis. Toch lijkt het geen goeie zet om hem opnieuw in de producerstoel te laten plaatsnemen. Als er één ding aan te merken is op dit debuut, dan is het wel dat hij er opnieuw niet in geslaagd is om de vocale kracht te vatten die de zussen live uitstralen. En dat is jammer.
Laat het echter een klein smetje zijn, want The Big Black And The Blue is verdomd knap. Zeker als je bedenkt dat songschrijfster Klara slechts zestien is. Deze vroegrijpe meid schrijft verhalende folksongs die haar leeftijd ver voorbij zijn. Hoe meer deze plaat van de playtoets krijgt, hoe meer we omver geblazen worden. Deze plaat was goed bij een eerste beluistering, een tiende beurt laten we als vanzelf een elfde worden. Er gaat iets dwingends uit van deze stemmen, iets verslavends.
Neem nu “Winter Is All Over You”: over een eenvoudige getokkelde gitaar vertelt Klara een verhaal over verlaten worden, met pakkende beelden. “I saw your mother at the department store, she looked innocent like a stillborn”. Die zin blijft hangen en trekt de luisteraar het nummer in. En meteen volgt daarop “I Met Up With The King”, waarin de Soderbergs nog eens hun lichtjes middeleeuws beeldenspel aansnijden. In combinatie met die simpele begeleiding van gitaar en harmonium is het moeilijk niet naar referenties vol jonkvrouwen en ridders te zoeken. En dan is er nog het eenzame “Ghost Town”, folk van het soort waarvan een kei zou gaan huilen.
Nog een bewijs van de kracht van First Aid Kit: met een erg beperkt palet weet het duo zo’n veertig minuten te boeien, enkel en alleen door de kracht van de verhalende stemmen. Soms met Klara dominant aan het woord, soms mooi afwisselend als in het sterke “Heavy Storm”, om dan weer samen unisono het refrein in te duiken. Wonderlijk.
En zo gaat dat elf nummers lang door met een verslavende eenvoud. Deze songs zijn zo transparant, hebben niets te verbergen, en zijn toch zo effectief en puur. Neem nu “Hard Believer”, een atheïstisch antwoord van de zusjes op een gelovige vriendin: “And it’s one life / and it’s this life / and it’s beautiful”. Helder, doordacht, urgent.
Nogmaals: Klara Soderberg, de songschrijfster van de twee, is pas zestien jaar. The Big Black And The Blue is een staalkaart van haar kunnen, en heel wat gevestigde songschrijvers kunnen daar nog van bijleren. Wie weet waar dit nog heen kan.
