Shrinebuilder :: Shrinebuilder

Supergroepen en supermuziek zijn een contradictio in terminis. Als
2009 iets bewezen heeft, dan is het dat wel. De imponerende delen
vormen nooit meer dan hun voorspelbare som en hoe krampachtig we
het ook goed willen vinden, weten we stiekem wel beter. Maar kijk,
toen het oude jaar haar laatste adem uitblies, kwam de uitzondering
op de regel uit onverwachte hoek. In tegenstelling tot Monsters of Folk,
The Dead
Weather
en Them Crooked Vultures
is Shrinebuilder meer dan een uit de hand gelopen hobbyproject of
zwalpende jamsessie. Dit onheilige verbond met leden uit – hou u
vast – Om,
Neurosis,
Melvins en
St. Vitus veegt met een chirurgische precisie de vloer aan met deze
acts en overstijgt hun creatieve bendevorming met de vingers in de
neus. Zak alvast devoot op uw blote knietjes!

Heeft u weinig uitstaans met dubbel gebetonneerde gitaarmuren? Dan
zal er waarschijnlijk geen lichtje gaan branden als het over
Shrinebuilder gaat. Het combo bestaat namelijk uitsluitend uit
CEO’s uit de metaalnijverheid. Scott Kelly, Al Cisneros, Dale
Crover en Scott ‘Wino’ Weinrich: het zijn allemaal leading men uit
de doom- en postmetal. Niet zomaar bonkige lawaaimakers echter,
maar wel bevlogen muzikanten die het experiment hoog in het vaandel
dragen en met een wijde boog om de clichés van het genre lopen.
Onmiddellijk de hamvraag dan maar: levert de collaboratie van
dergelijke ceremoniemeesters een schiftend amalgaam op of eerder
een onverwoestbare smeltkroes?

Opener ‘Solar Benediction’ laat er alvast geen twijfel over
bestaan. De afzonderlijke stijlen van de bandleden vormen een
overrompelende mix, met de sterke chemie tussen de muzikanten als
sausbinder. Wino neemt onmiddellijk het heft in handen, maar al
snel volgt een verpulverende doomriff in de beste Neurosis-traditie
en mag Kelly z’n met kokende pek ingesmeerde stembanden schor
schreeuwen. Tot dan toe vertrouwd terrein, maar een
zinnenprikkelend, hypnotiserend middenstuk met akoestische gitaren
en bezwerende percussie bewijst dat Shrinebuilder zich niet enkel
ophoudt in donkere doom-spelonken. Deze plaat is dan ook niet het
gortdroge beukfestijn vol gulzige hellemonden dat velen erin
vermoed zullen hebben.

Want hoewel de afzonderlijke stijlen van Kelly, Cisneros, Crover en
Wino mooi in evenwicht zijn, neigt de totaalsound van Shrinebuilder
toch net iets meer naar de orakelende spiritualiteit van Om dan
naar het onheilsgedonder van Neurosis. Zo is ‘Pyramid Of The Moon’
een bijna boeddhistische meditatie, maar dan zonder het ascetische
minimalisme van Om. Een meesterlijk gedoseerde monnikenmantra
opgetrokken uit melodieuze solo’s, bezwerende synths en Cisneros
die op het eind z’n typische monotone gepreek ongebreideld mag
debiteren. Ook op ‘Blind For All To See’ is de subtiliteit aan de
macht en smeedt Shrinebuilder een muzikaal gebed, waarbij de
ritmesectie op bedevaart gaat en fuzzy gitaren in hun kielzog
volgen. Dat ondanks die ingetogen aanpak de spanning constant te
snijden is, bewijst met welke bevlogenheid de muzikanten staan te
spelen.

Wie na al die introspectie nood zou hebben aan een stevige
kopstoot, kan bij ‘The Architect’ terecht. De gebalde song valt wat
licht uit na het monumentale openingstrio, maar Kelly smakt je met
z’n schuurpapieren gebrul toch weer tegen de muur. Waarna het lang
uitgesponnen ‘Science Of Anger’ nog eens de ultieme synthese van
Shrinebuilder uit de speakers laat rollen: een meeslepende en
mystieke rondgang die de ziel zuivert.

Wie met ‘Shrinebuilder’ op een destructieve lap teringherrie had
gehoopt, is eraan voor de moeite. Niet getreurd echter, want het
alternatief is zo mogelijk nog straffer. De schedelkrakerij is
verdwenen, maar de bijna gekmakende intensiteit is er nog steeds,
aangevuld met een hypnotische flow die intrigeert en imponeert. We
konden geen fraaier eindejaarscadeau wensen!

Shrinebuilder speelt op 17 april op het Roadburn Festival in
het Nederlandse Tilburg.

www.myspace.com/shrinebuildergroup
www.neurotrecordings.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × vier =