The Movements :: For Sardines Space Is No Problem

Heeft het psychedelische genre anno 2009 eigenlijk nog wel toekomst? Wat veel psychedelische bands tegenwoordig maken, is immers nauwelijks meer dan een doorslagje van wat er in de jaren zestig en zeventig is gemaakt. Het Zweedse The Movements wenst zich niet bij dat uitgangspunt neer te leggen, en onderneemt met For Sardines Space Is No Problem een poging om het psychedelische genre op een eigenzinnige manier nieuw leven in te blazen.

Goed of niet, eigenzinnig mag The Movements in ieder geval wel genoemd worden. Wat het publiek met For Sardines Space Is No Problem op zijn bord krijgt, is immers geen alledaagse psychedelische rock in het kielzog van groepen als Pink Floyd of Genesis, maar een eclectische, psychedelische hutsepot waarin heel wat meer genres te herkennen vallen.

Dat The Movements dat niet onder stoelen of banken wenst te steken, mag van in het begin blijken, met "A Birth Under The Northern Sky", een nummer dat opent met een dreigend kerkorgel, maar waarin u net zo goed een huilende baby en een klagerige doedelzak hoort. Met "Mother, Some Day I’m Going To Be An Astronaut" gaat de groep nog meer op in dat elan, met een brouwsel dat begint als een fel instrumentaal surfnummer à la "Misirlou" van Dick Dale, maar even later toch een rasecht psychedelisch nummer blijkt.

Hiermee neemt The Movements afstand van het soort psychedelische bands dat met teveel respect zijn meesters nabootst en nooit verdergaat. Niet dat er in de muziek van The Movements nergens eens een paar flarden Syd Barrett te horen vallen: het langzaam opbouwende "In The Footsteps Of Cacarin" bevat bijvoorbeeld wel een stevige dosis vintage Pink Floyd, al baadt het nummer net iets teveel in voice distortion. In "Trapped On Earth" hoort u vervolgens een Hammond-orgel, met als gevolg dat Jim Morrisson niet ver weg lijkt, al geven de houten blaasinstrumenten het nummer in het finale gedeelte een heel aparte touch.

Het duurt tot "Trapped On Earth" voordat er echte zang bijkomt, maar na drie vrij lange instrumentale nummers is dat net een welgekomen pauze. Dat roer gooit The Movements met "Go Now My Friend (Out Into Space)" echter weer even bruut om. Deze keer niet door zang te schrappen, maar door zijn vocalen Beck-gewijs in een hoop valium te dopen, met een heel zwaar nummer en een hemelsbreed contrast tegenover al het voorgaande als gevolg.

Dat het resultaat van zoveel haarspeldbochten een soort popvariant van het psychedelische genre oplevert, blijkt ook uit een nummer als "Ministers Of Space" dat met een combinatie van elektronica, hypnotiserende zang en klarinet haast een experiment van festival dance act Underworld lijkt. Hiermee bewandelt The Movements nog meer onbekend terrein, en het lijdt bijgevolg geen enkele twijfel dat men For Sardines Space Is No Problem op zijn minst één keer gehoord moet hebben.

Wel twijfelachtig is of The Movements met For Sardines Space Is No Problem klaar is om het publiek met zijn eigenzinnige, zelf uitgevonden psychedelische popmix in te pakken. The Movements schiet immers nog tekort in maturiteit. De groep heeft goede ideeën, maar moet er nog net iets kieskeuriger en bedachtzamer mee leren omspringen. Zeg nu zelf: had het publiek de grote namen uit de jaren zeventig ooit au sérieux genomen als zij met puberale parlando’s en huilende baby’s waren afgekomen?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 − vijftien =