Het Japanse Melt-Banana live zien spelen, is een gebeurtenis. Zangeres Yasuko Onuki is een mager ding dat een set lang krijst als een gemartelde kat terwijl gitarist Ichirou Agata met mondmasker (!) zijn gitaar lijkt te martelen. Een vaste drummer is er niet meer maar dat lijkt bassiste Rika Hamamot, een dop groot, geenszins te storen. Haar baslijnen vloeien ritmisch met haar sprongetjes mee.
Die beelden zou u er op de liveplaat Melt-Banana Lite Live: Ver 0.0 zelf moeten bij verzinnen, ware het niet dat de groep zichzelf met Melt-Banana Lite geherdefinieerd heeft. Meer bepaald zijn de gitaren vervangen door samplers en synthesizers, al impliceert dit allesbehalve dat de groep (in tegenstelling tot pakweg The Editors) opeens als een belegen jaren tachtig synthbandje zou klinken. Veeleer is het zo dat de songs nergens aan snelheid of noise dienen in te boeten en tezelfdertijd een nieuwe dynamiek krijgen.
Het gros van de songs op Melt-Banana Lite Live: Ver 0.0 is geplukt uit de laatste studioplaat Bambi’s Dilemma, het album waarop de groep in een ademzucht zowel een poppier geluid bracht als aansluiting zocht bij het compromisloze van de begindagen, al zijn er ook enkele nieuwe songs te horen zoals opener “Feedback Deficiency”. Het nummer start grimmiger en een pak elektronischer dan de meeste Melt-Bananasongs en refereert meer aan KK s sonische experimenten dan aan de eigen output van de band.
Toch behoort de song samen met “Cat And The Blood” en “Humming Jackalope, Waiting For The Storm” tot het handvol nummers waarin de synths en samplers duidelijk aanwezig zijn. Een nummer als “T For Tone” bijvoorbeeld klinkt nauwelijks anders dan zijn studioversie, zij het dat de oorspronkelijk dertig seconden durende song teruggebracht is tot vijftien. Eenzelfde opmerking wat de sound betreft, maakt net zo goed opgeld voor de andere nummers, waaronder “Slide Down” en “One Drop, One Life”. Het is veilig om te stellen dat de inbreng van samplers en synths geen wezenlijk verschil maakt voor de band.
Een belangrijke reden is dat Agata zijn gitaar in essentie nooit als dusdanig gebruikte maar vooral op zijn effectpedalen steunde om krakende en snerpende geluiden te produceren die net zo goed met schrapend metaal opgeroepen hadden kunnen worden, of, waarom niet, samplers. De relevantie van Melt-Banana Lite Live: Ver 0.0 ligt althans voor de luisteraar niet zozeer in de instrumentwijziging als wel in de opnames zelf. Deze zijn uitstekend en verraden slechts in hun ruwheid (de verschillende instrumenten zijn anders afgesteld dan op de studioversies) dat het hier om live-opnames gaat.
Melt-Banana Lite Live: Ver 0.0 laat geen wezenlijk andere band horen wanneer het oude songs aanpakt. Het paar nieuwe nummers laat vermoeden dat Melt-Banana Lite meer elektronisch klinken zal (iets wat al gold voor een aantal songs op Cell-scape), maar vooralsnog blijft het koffiedik kijken wat de toekomst zal brengen. In afwachting daarvan is Melt-Banana Lite Live: Ver 0.0 alvast een geslaagde liveplaat. De beelden zal u er echter zelf bij moeten verzinnen.
