Them Crooked Vultures :: Them Crooked Vultures

Sony, 2009

Met het enthousiasme van een kind – dat met de benen stevig tegen
elkaar geknepen zijn spanning amper weet te verbergen in de
kleerkast, waar hij verscholen zit om moederlief om de tuin te
leiden – vertelde John Paul Jones over zijn geheimhoudingspact met
Josh Homme en Dave Grohl. Ze mochten nooit met z’n drieën gezien
worden en Jones moest maar met leugentjes om bestwil op de proppen
komen om te verdoezelen waarom hij zich nu precies in Los Angeles
bevond.

Them Crooked Vultures was de enige reden tot liegen. Onder het
motto ‘White en Mosshart hebben er een en Oberst, Ward en James
hebben er een, dus willen wij er ook een’ werd een supergroep
gevormd uit de grondvesten van Queens of the Stone Age, Foo
Fighters/Nirvana en Led Zeppelin.

Drie leden van ondertussen al mythische bands die samen plezier
gaan maken in een bandje, het klinkt als engeltjes die klaar staan
om eens gigantisch in uw oor te pissen. Althans, dat lieten de
hooggespannen trommelvliesverwachtingen toch hopen.
Maar met het titelloze debuutplaat waar de verenigde muziekwereld
reikhalzend naar uitkeek, bewijzen Them Crooked Vultures dat een
hoop talent niet garant hoeft te staan voor de plaat van de
eeuw.

Het werd tijdens hun surprise act tournee langs de zomerfestivals
al duidelijk dat Josh Homme in deze band het meest in de pap
brokken heeft. Het merendeel van de nummers worden niet alleen door
hem ingezongen, maar klinken ook als iets dat hij nog had liggen
van bij QOTSA of uit zijn dessert sessions tijd.

Zo klinkt de zeer vettige en onwaarschijnlijk kenmerkend lijzige
opener ‘No One Loves Me and Neither Do I’ alsof het klaar is om
terecht te komen op de opvolger van ‘Era Vulgaris‘. Maar
ergens in de derde minuut verliest het nummer aan kracht, wordt er
teveel met de kunsten van de drie heren gegoocheld en steekt er
iets te veel ruimte voor speeltijd voor elkeen in. En dat is nog
maar het eerste nummer op de plaat.

Waar Homme in zijn andere projecten perfect de juiste dosering van
muzikale input weet te behouden, lijkt hij hier te geïntimideerd
door de aanwezigheid van John Paul Jones en Dave Grohl. Akkoord,
wie is hij om de grootste multi-instrumentalist en vooral bassist
én de meest bewonderde drummer van de laatste decennia in toom te
houden? Toch had iemand een stop moeten zetten op het kinderlijke
speelplezier dat ze beleven.

Het valt al af te lezen aan de lengte van de nummers, want die
hebben te lijden onder een ongebreidelde invloed van het muzikale
kleurenpallet van de heren. ‘Elephant’, ‘Warsaw Or the First Breath
You Take After You Give Up’ en ‘Spinning In Daffodils’, samen goed
voor bijna een half uur op deze plaat, bulken van het eclecticisme.
De nummers zitten zo volgestouwd met loepzuivere Led
Zeppelin-bassen, ongeëvenaarde en vliegensvlugge tromroffels en
klanken uit het diepst van de woestijn, dat ze ertoe leiden dat uw
wijsvinger zich onbewust naar de fast forward-knop begeeft.
Trop is te veel.

Het is uiteraard niet alleen maar jammateriaal, er staan voldoende
echte songs op die het hoofdknikken tijdens de concerten alleen
maar kunnen bevorderen. De single ‘New Fang’ is uiteraard een
binnenkopper, maar vooral ‘Dead End Friends’ dat tenenkrullend
lekker begint is er eentje om vingers en duimen bij af te
likken.
En om min of meer (want u moet nog voorbij ‘Spinning in Daffodils’)
in een funky mood af te sluiten is er nog ‘Gunman’, waarin Homme
bijna als David Bowie hemzelf klinkt. Maar drie superhelden lijkt
voorlopig wel genoeg om een band te bevolken…

Deze plaat zal zeker in de annalen van de geschiedenis terecht
komen, alleen al maar om de ronkende namen Homme, Grohl en Jones in
een adem te kunnen vernoemen. Maar dat zal ook veruit de enige
reden zijn, want om als een volwaardig meesterwerk aanzien te
worden klinkt het materiaal te veel als de neerslag van een leutige
zaterdagmiddagopname met drie vrienden.

www.themcrookedvultures.com

www.myspace.com/crookedvultures

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 − 2 =