Grizzly Bear + St. Vincent




Koninklijk Circus, Brussel, 8 november 2009

Daar stond ze, het porseleinen popjesgezicht breekbaar in het witte
licht, en omgeven door de herwonnen instrumenten en geluidjesmakers
allerhande van Grizzly Bear. Ze leek haast per ongeluk de rommelige
hobbykamer van haar vader te zijn binnengesukkeld, tijdens een
zoektocht naar een plaats om haar eigen spulletjes op te
zetten.
St.-Vincent is haar naam, ze is mooi (die mannen
van Grizzly Bear weten heus wel wie ze in hun tourbusje inladen als
ze op tournee trekken) en staat als een frêle stukje kunst op het
podium.
In het zwarte jurkje met pofmouwtjes dat ze die zondagavond droeg,
leek ze meer dan ooit een moderne en meer elektronische versie van
Edith Piaff, zij het minder tragisch.
Hoewel ze een hang heeft naar perfectie, lukte het haar zondag niet
helemaal om de onbeholpenheid van het alleen op een podium staan
weg te werken.
Doch kan zij als geen ander het gepluk aan gitaar volledig
overbodig maken met haar prachtige stem, zoals in bijvoorbeeld
‘Marry Me’ van haar eerste gelijknamige album.
Of ze voorziet met die stem een heel koortje bij ‘Save Me from What
I Want’.
Na zeven nummertjes, waarvan bij het laatste nog een van de beren
mocht komen meehelpen, stapte ze parmantig het podium af.

Het kostte de heren van Grizzly Bear drie jaar om
terug naar een club in ons land terug te keren. Het mag niet
verwonderen dat ze even nodig hadden om het verlies van hun
instrumenten en zelfs onderbroeken dat ze leden in Brussel, te
verwerken.
Ze promoveerden van de AB Club naar het Koninklijk Circus in
datzelfde Brussel, om hun nieuwe album ‘Veckatimest’ live voor te
stellen. Een beetje beduusd en ongelovig waren ze zelf over het
feit dat er een volledig uitverkochte zaal van die capactiteit
voor hun neus zat.

Tegen hun achtergrond van kruisen bezaaid met bokalen met lichtjes,
speelden ze een set die amper afweek van de volgorde die
‘Veckatimest’ oplegt, alleen werden enkele nummers vervangen door
hun oudere werk.

Zo startten ze die avond met ‘Southern Point’ en traden ze meteen
binnen in de wondere wereld van de LED-verlichting; een hele
batterij aan spots zorgde voor massale kleureffecten die avond. Na
het haast funky ‘Cheerleader’ mocht Chris Taylor loos gaan in zijn
habitat van blaasinstrumenten; zijn hele arsenaal van dwarsfluit,
klarinet en saxofoon moest er haast instant aan geloven.

Voorbij ‘Knife’ en ‘Fine for Now’ neigde het hele gebeuren naar een
verdoken jazz-concert, met een nog ijlere Droste op de voorgrond.
Iets wat niet iedere aanwezige verwacht leek te hebben. ‘Two Weeks’
bewees des te meer dat Grizzly Bear ondertussen ook het iets meer
radiominnende publiek heeft aangesproken en dat ze dankzij het
fantastische ‘Veckatimest‘ niet
meer alleen in de kantlijnen van de muziek staan te schilderen.
Maar het is dus niet altijd even poppy als ‘Two Weeks’ in de wereld
van de beren.

Maar zelfs de ietwat verwarde eenling die een kaartje had versierd
na het enkele beluisteren van de single, ging overstag tijdens de
afsluiters ‘While You Wait’ en ‘Neck’ , want hiermee haalden ze
waarlijk het beste in zichzelf naar boven. De storm van
enthousiasme uit de zaal die over hen heen waaide, gaven ze aan het
publiek terug om het podium nog een laatste keer op te komen voor
een extraatje: ‘He Hit me (but it felt like a kiss)’, dat nogal een
homo-erotische toon kreeg uit de monden van Grizzly Bear.

Ze stonden er, vier man sterk en hopelijk hebben ze hun tourbus ook
op die manier verdedigd, zodat ze de volgende keer zeker zonder
schrik en met even veel liefde terug zullen keren naar
Brussel.

Meer afbeeldingen Grizzly BearSt.
Vincent

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 − drie =