Richard Hawley :: Truelove’s Gutter

In geen enkele recensie over Richard Hawley worden de vergelijkingen met namen als Roy Orbinson en Frank Sinatra geschuwd. Alsof zijn verstillend mooie muziek eigenlijk niet meer gemaakt wordt in deze tijd. Dat is ook zo. En op een niveau als dit Truelove’s Gutter door Hawley zelf(s) ook nog niet.

In tijden waarin liefdes openbloeien, verrotten en aflopen op Facebook of via sms, belijdt Richard Hawley de romantiek zoals die volgens velen in de negentiende eeuw thuis hoort — their loss. Op Truelove’s Gutter laten zijn songs zich immers luisteren als ’s avonds laat geschreven brieven naar vroegere vrienden en vooral naar een geliefde, of naar iemand die dat zou moeten zijn. Of geweest is. Op de post belanden die brieven nooit, in het haardvuur, op deze plaat en onder uw huid wel. "Love is so hard to find/And even harder to define" klinkt het in "Open Up Your Door". Op Truelove’s Gutter worstelt Hawley daar weer enkele songs lang mee.

En op een heel andere manier dan op zijn vorige platen. Hawley omkleedde zijn songs met weidse arrangementen, vooral op zijn vorige pièce de resistance Coles Corner en Lady’s Bridge, waarin hij ook aan Scott Walker schatplichtig was. Truelove’s Gutter is daarentegen een pak so(m)berder, waarbij goudkleurige strijkers slechts één keer de gordijnen van een song opentrekken ("Open Up Your Door"). "Soldier On" mondt dan weer uit in een uitbarsting die van Sigur Rós had kunnen zijn. Maar voorts is het nog meer dan voorheen Hawley’s stem die het kippenvel als een gebroken sluipmoordenaar over je huid doet kruipen, al dan niet wiegend op geluidseffecten die opgenomen lijken in de donkere kelder waar hij al zijn flessen rode wijn bewaart.

Ook als zijn songs rond de tien minuten zwerven, heeft Hawley niet meer dan dat nodig om de tijd rondom u stil te zetten: "Remorse Code" (over een verloren vriend die zijn verslavingen, in tegenstelling tot Hawley zelf, niet kon overwinnen) hypnotiseert bijvoorbeeld door een prachtige melodie en een ontzettend subtiele opbouw. "Don’t Get Hung Up In Your Soul" is nog minimalistischer, maar het maakt de impact van in troost verpakte tristesse totaal.

Met het onwaarschijnlijk ontroerende "For Your Lover Give Some Time" doet Hawley zelfs sterk aan Jacques Brel denken, wat alle superlatieven makkelijk overschaduwt. Urenlang naar dat ene verrassende cadeau op zoek gaan en het bijna vergeten op de trein, op tijd en stond bloemen plukken op het nabijgelegen kerkhof, stoppen met roken en drinken: vijf minuten lang doet Hawley er alles aan om de sleur van een lange relatie te doorbreken — "You talk forever on the phone with your mother, and with my thoughts I’m left alone" — maar baten doet het allang niet meer.

Ontdek, luister, koester, raak bedwelmd. Het maakt niet uit. Dit is niet zomaar een plaat "waar je de winter mee doorkomt". Dit is ook geen plaat waarover uw (pn) zal staan kirren dat het van een "tijdloze pracht" is. Dat is twee keer zonder meer waar, maar Hawley bereikt met Truelove’s Gutter zo veel meer dan dat. Met minder woorden en instrumenten dan tevoren. Laten wij zijn voorbeeld maar volgen en hier nu stoppen. En luisteren, blijven luisteren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − veertien =