MSTRKRFT :: Fist Of God

"Niks nieuws onder de zon" moet zowat het moto van MSTRKRFT zijn. Op de tweede full-cd doet het duo wat het ook op z’n vorig plaat deed en wat voor hen al zo vaak is gedaan. Fist Of God is met andere woorden een zoveelste muzikale herhalingsoefening, maar wel eentje die best aanstekelijk is.

MSTRKRFT was de voorbije jaren zo’n beetje het lelijke eendje van de muziekwereld. Het project moest het qua originaliteit en impact absoluut afleggen tegen Death From Above 1979, de band waarmee Jesse F. Keeler eerder furore maakte en die de lat voor de man zelf net te hoog heeft gelegd. Bovendien teerde MSTRKRFT ten tijde van debuut The Look iets te veel op het op dat ogenblik populaire dancegeluid.

Drie jaar later blijkt weinig veranderd te zijn. MSTRKRFT verplettert nog altijd niet, ondanks de veelbelovende titel van de nieuwe plaat. En de band teert nog steeds op het populaire dancegeluid… van drie jaar geleden.

Exit MSTRKRFT? Zo ver hoeven we nu ook weer niet te gaan. Ondanks bovenstaande punten van kritiek is Fist Of God best een aanvaardbare plaat. Vergelijk het gerust met hoe sommige Britpopbands de jaren zestig plunderden. Alleen is hier het tijdsinterval net iets minder groot.

Hoewel inderdaad niet bijster origineel, kan Fist Of God bogen op enkele puike nummers. "1.000 Cigarettes" bijvoorbeeld, dat een zwevend Daft Punk-ritme doet stuiteren en daarmee prima dansvloermateriaal vormt. Of de catchy opener "It Ain’t Love", die met zijn vocalen van Lil’ Mo een complexloze popsong vormt. Vooruitstrevend? Nop. Grensverleggend? Verre van. Maar aanstekelijk? Ja hoor.

Zelfs al moet daarvoor beroep gedaan worden op derden, MSTRKRFT slaagt er probleemloos in zowat een hele plaat lang catchy uit de hoek te komen. Buiten Lil’ Mo maakt zo ook Nore + Isis zijn opwachting. Het resultaat, "Bounce", kwam vorig jaar al als single uit en wanneer het nummer nu opnieuw langskomt, blijkt alweer hoe goed het eigenlijk wel is. Catchy en opzwepende rhymes over een geflipt ritme: probeer daar maar eens neen tegen te zeggen.

Voor "Heartbreaker", die andere single, kan MSTRKRFT rekenen op de medewerking van John Legend. En hoewel het nummer, met zijn pianoritme, best ingetogen klinkt, is ook dit prima stuff. Al moet het gezegd: wanneer daarna de titeltrack weerklinkt, en je als luisteraar opnieuw ondergedompeld wordt in de aan Daft Punk verwante synthklanken en de typische elektrosongstructuren — ah, het trucje om tot een climax te komen! — is het stilaan welletjes geweest en stuit MSTRKRFT op zijn grens.

Hoewel we eigenlijk nog altijd élke song op Fist Of God best te pruimen vinden, is het wat van het goede te veel om tien dergelijke nummers in één keer te consumeren. Daarvoor is het geluid waarin MSTRKRFT blijft grossieren net iets te versleten. Maar af en toe een kleine dosis, dat blijkt een prima manier om Fist Of God verteerbaar te houden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee + negentien =