MSTRKRFT :: The Looks

In de zeventiende eeuw voerden de humanisten een hiërarchisch principe inzake schrijven in; een beginnend auteur begon verplicht met een translatio waarin hij beroemde voorgangers letterlijk vertaalde. Hierna mocht hij overgaan tot de imitatio, een creatieve imitatie. Pas als deze stadia doorlopen waren, kwam er een eigen inbreng van de auteur door het terzijde streven, of de aemulatio.

Drie eeuwen later is het bereiken van een aemulatio ook in de muziekwereld een nobel doel. De zoektocht naar een unieke expressie wordt terecht hoog aangeschreven. Een artistieke wedijver ligt aan de basis van vernieuwende geluiden en het ontstaan van nieuwe genres. Iedere muziekgroep heeft onmiskenbaar zijn invloeden, de uitdaging ligt erin om die op een constructieve manier te integreren in een eigen product, zonder ze blindelings te kopiëren. Een opdracht waar Jesse F. Keeler met zijn nieuwe project MSTRKRFT niet in slaagt.

Keeler begon zijn carrière als toetsenist van het inmiddels ter ziele gegane Death From Above 1979. Hoe inventief die groep ook mocht zijn, op The Looks komt hij niet veel verder dan het smaakloos herkauwen van recente dancegeluiden. De plaat is gebouwd rond de organische percussie van LCD Soundsystem, de repetitieve synthlagen van Mylo en Daft Punks hybride van scheurende gitaren en brutale housebeats. Van die laatste pikt Keeler ook nog het robotmasker op de persfoto’s. Translatio ten top, onderaan de ladder dus. Op die manier gaat alle identiteit verloren en kunnen we spreken van het schaamteloos overnemen van een attitude.

Het valt wel te begrijpen waarom sommige critici het debuut van MSTRKRFT onthalen als het snoepje van de week. Langzaamaan, doch met grote zorg voor accuratesse werd de hype opgebouwd; een handvol succesremixen voor onder meer Bloc Party en Annie werden op het internet gezet, waar de groep een platform kreeg. Pas maanden later kwam de eerste single "Work On You" en nu wordt het debuut eindelijk in Europa uitgebracht. Tel hierbij nog de gruwelijk hippe albumhoes en stel vast dat de inhoud steeds meer terrein verliest op de vorm. Met slechts acht nummers en een bonustrack is The Looks duidelijk op instant succes uit.

Tieners zonder enige muzikale bagage zullen dit wellicht erg smaken. Het merendeel van de nummers is immers opgebouwd rond een herkenbare gitaarriff waaronder een dreunende beat zijn werk doet. Het parlando-meets-beats-effect in het titelnummer werkt enorm aanstekelijk, jammer voor Skeeler dat onze eigen broertjes Dewaele dit zes jaar geleden al perfectioneerden met hun "Theme From Discotheque". "Paris" is Vitalic-light en zo valt elk nummer tot op het bot te dissecteren, waarna zelfs het bot gestolen blijkt.

Mensen als Ricardo Villalobos of de vele Britse dubstepartiesten bewijzen dat er in de dancehoek vandaag nog steeds succes geoogst kan worden met vernieuwende geluiden. De recyclage-oefening op The Looks laat echter geen diepgang horen, laat staan een eigen geluid. De vraag is dan ook of MSTRKRFT in het huidige MySpace-tijdperk, waar een heuse overkill is aan opkomende groepen, een lang leven beschoren zal zijn. Met de nieuwe LCD Soundsystem in aantocht zal de groep bovendien moeten opboksen tegen de real stuff. Meer dan waarschijnlijk valt MSTRKRFT dan eerloos door de mand met deze perfide debuutschijf.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − 4 =