Ze is blond, heeft pit en haar strot overtreft 100 decibel. Neen, het is niet Maria Sjarapova maar Angela Gossow van de Duits-Zweedse melodic deathiconen Arch Enemy. De bekendste zangeres van het extreme muziekcircuit schreeuwt na vier Arch Enemy-albums de eerste drie van de band, opgenomen onder haar voorganger Johan Liiva, nieuw leven in. Met een voorspelbaar resultaat: een explosieve cocktail van het instrumentale topwerk uit de jaren negentig en de woeste grunts van de blonde metalchick.
Death, Morbid Angel en Carcass waren de voorlopers van een genre waarvan de combinatie van de melodie van de New Wave Of British Heavy Metal en de intense agressie van death metal nog steeds dé inspiratiebron voor een massa jong metalgrut is. At The Gates, In Flames en Dark Tranquillity waren de eersten die het label "melodic death metal" kregen en halfweg jaren negentig werden The Haunted, Soilwork en ook Arch Enemy de nieuwste vaandeldragers binnen het Zweedse metalleger. Maar sinds de release van Wages Of Sin, het debuut van Gossow, zijn de Arch Enemyfans diep verdeeld in twee kampen. Het eerste blijft trouw zweren aan het grootse melodieuze werk van Black Earth, Stigmata en Burning Bridges uit de Johan Liiva-era, het tweede kamp blijft de matige zang van Liiva schuwen, of zweert bij de diepe grunts van het blonde Mädchen en het commerciëlere thrashgeluid. The Root Of All Evil, zonder nieuw materiaal, zou dus een verzoening van de twee kampen moeten zijn.
Voor de fans die niet vertrouwd zijn met de Liivaperiode is The Root Of All Evil alvast een bliksemsnelle kennismaking. Na een diagonale luisterbeurt zijn de hoofdingrediënten van het oude gerecht makkelijk te onderscheiden: de virtuoze en al even melodieuze gitaartandem van de gebroeders Amott en de minutieuze snelheid van drummer Daniel Erlandsson doorspekt met vette bassen van Sharlee d’Angelo. Mix de perfecte verhoudingen van melodie, agressie en Gossows grunts in een blender uit Stigmata en besef tijdens "Beast Of Man" en "Diva Satanica" waarom The Root Of All Evil een geslaagd project is. De muzikale power in "Bury Me An Angel", uit debuut Black Earth, is dan weer de ultieme herbeleving van de Arch Enemy die al in 1996 grote ogen gooide. "Silverwing" ontpopt zich — met alweer de gepaste Gossowuithalen — tot hét Arch Enemy-nummer van de nineties. Het sferische gitaarwerk verraadt de bewondering van de Amotts voor Yngwie Malmsteen, Michael Schenker en Dave Mustaine, ook perfect hoorbaar in het thrashy "Dead Inside".
Door een gevarieerde songkeuze zet Arch Enemy af en toe enkele sceptici met hun rug tegen de muur: check maar eens de groove en het soleerwerk in "The Immortal", het meer traditionele heavy metalgeluid in "Pilgrim" of de spannende songstructuur van "Bridge Of Destiny", met zijn zeven en een halve minuut de best mogelijke finale van een zware les Arch Enemygeschiedenis. Voor vijand en leek is The Root Of All Evil dan ook een fikse pandoering, voor de adept een hebbedingetje met een symbolische waarde. Goddeau ging alvast met de billen bloot en voelt nog steeds de blauwe plekken.
