Deville :: Hail the Black Sky

Buzzville, 2009

Het is ondertussen weer zomer geworden en daar past al eens een
broeierig plaatje bij. Als je voor je huidige zomercollectie nog
niks hebt gevonden in de afdeling ‘stevige rock’, dan kan je gerust
het tweede album van deze Zweedse woestijnrockband eens proberen.
De sound van Deville is volledig geënt op de typische Californische
woestijnsessies van Kyuss en aanverwanten. Ook wanneer je vertrouwd
bent met Dozer, een andere Zweedse band uit die niche, heb je al
een aardig idee van de richting die Deville uitgaat.

Originaliteit is duidelijk niet de eerste zorg van deze
psychedelische Scandinaven, maar dan nog komt het er op aan iets
goeds te doen met je invloeden. Daar slaagt Deville dan weer
behoorlijk in. Toegegeven, de eerste keer dat ik deze cd
beluisterde stoorde ik me nogal aan de openlijke adoratie voor
Kyuss, Dozer of QOTSA. Een rondje of twee, drie verder begon ik het
werkstuk toch te appreciëren voor wat het is: een degelijke,
broeierige rockplaat, gekruid met psychedelische ondertonen.

Opener ‘Levitation’ is nochtans een valse start, een springerig
geval met riffs uit de kringloopwinkel dat nergens naartoe leidt.
Track twee (‘On the Throne’) is een bezwerend traag nummer met
schitterende fuzzboxgitaren, en wordt gedragen door de raspende
bluesstem van zanger Andreas. De man kan een noot vasthouden en
heeft een aangenaam timbre, maar anderzijds kan hij soms ook flink
zeurderig uit de hoek komen. Hij gebruikt per nummer slechts drie
of vier noten, en die durft hij dan te rekken tot ze als speren in
je trommelvlies steken.

Tijdens de eerste nummers valt ook meteen op dat de basgitaar een
centrale rol krijgt én dat de drummer zijn kit voorzien heeft van
de broodnodige koeienbel. Zonder het opbeurende
getjingeltjangel van dat laatste instrument zouden de
nummers een pak zwaarder op de maag liggen. In de tracks die volgen
borduurt Deville immers gezapig voort met garen van dezelfde
klosjes: zware riffs, slome tempo’s en een beetje melodie van de
zanger.

‘Hail the Black Sky’ bevat extra psychedelische elementen, die
worden aangeleverd door de wahwah-pedaal. Het nummer doet
ook wel wat aan de ruigere grungebands denken en heeft een van de
beste refreinen van de plaat. Niet zo verwonderlijk eigenlijk, want
de afstand tussen Zuid-Californië en Seattle lijkt al sinds de
jaren negentig groter op kaart dan op band. Ook op ‘Through the
Blade’ wordt er lekker gescheurd met de gitaren, maar voor het
overige is dit een nummer om snel te vergeten.

‘My Enemy’ illustreert treffend datgene waar ik het meest een
probleem mee heb bij deze vikings: het nummer opent veelbelovend
met rommelende bas, marsdrums en een passende riff die dreigt
zonder agressief te zijn. Als luisteraar verwacht je je dan aan een
trip met een verschroeiende climax, zodat het dan ook balen is als
dat ‘hoogtepunt’ blijkt te bestaan uit een ‘Aah aah
aah’
-refreintje.

De feestvreugde wordt bij Deville dus gedrukt door het feit dat de
muzikanten niet zo uitbundig of avontuurlijk ingesteld zijn. Geen
enkel nummer is echt briljant, en een wat lossere interpretatie van
het stonerrock-tekstboek had sommige nummers misschien wat
(verder) boven de middelmaat kunnen tillen. De band toont nochtans
dat ze het wel in zich hebben, want ‘The Only Thing’ bevat een wat
onverwachte hook en een geslaagde psychedelische jam op
het einde.

De Zweden bewijzen eveneens dat ze goed in het oor liggende
radiorock kunnen maken. Zo zou ‘Reason’ in een andere dimensie
perfect een single uit ‘Songs For the Deaf kunnen zijn. Weliswaar
de vierde single pas, maar toch een ideale track voor zomerse
rockradio. Het laatste kwartiertje van het album wordt gevuld met
‘Early Grave’ (het zwaarste nummer van de plaat), een overbodig
akoestisch nummer en ‘Down to Me’, dat representatief is voor de
groep zelf: degelijk, maar niet supergeïnspireerd.

‘Hail the Black Sky’ is dus een licht verteerbare hap Zweedse
hardrock die je geen onvergetelijke smaaksensaties zal bezorgen.
Waarschijnlijk neem ik deze schijf mee op mijn komende
roadtrip naar het Zuiden, maar thuis zou het schijfje wel
eens snel onderin de schuif kunnen belanden. Begin augustus krijgen
ze op het fijne Yellowstockfestival echter de kans om alsnog een
onuitwisbare indruk te maken op het podium. En nu ik toch
sluikreclame aan het maken ben: kom zeker naar dat festival, want
nergens zal je dit jaar zo’n exquise selectie psychedelische
(hard)rock bands bij elkaar zien!

Deville speelt op 7 augustus op Yellowstock, een (gratis)
festival in Geel (JH Den Bogaard)

http://www.myspace.com/devilleband

http://www.myspace.com/yellowstock

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 − een =