Een liedje over sokken, daarmee opent Malcolm Middleton Waxing Gibbous, zijn meest recente wapenfeit. Hij noemt “Red Travellin’ Socks” bovendien zijn eigen “Bohemian Rhapsody”, maar dan zonder de gitaarsolo. Redenen genoeg om ons nieuwsgierig te maken naar Waxing Gibbous, met een kilootje zout in de aanslag, welteverstaan.
De Schotse singer-songwriter Malcolm Middleton was tot enkele jaren geleden vooral bekend als een helft van Arab Strap, maar hij doet het intussen al een tijdje zonder zijn compagnon Aidan Moffat. En niet zonder succes, want dit jaar brengt hij zijn vijfde soloplaat uit. Daarin doet hij opnieuw waar hij goed in is: zijn publiek trakteren op dartele liedjes over de dingen des levens.
Toch is Waxing Gibbous geen vrolijke plaat. Geheel in overeenstemming met de clichés over het druilerige Schotland schrijft Middleton graag teksten die de depressie niet schuwen. “I made it through another day/I’ve gone and thrown another day away” zingt hij in “Don’t Want To Sleep Tonight”. Vrolijk wordt een mens er niet van, maar Middletons teksten zijn eerlijk en vooral: ze werken. Om te voorkomen dat Waxing Gibbous een plaat zou worden die niemand durft te beluisteren uit angst voor een acute depressie, besloot Middleton dan ook wijselijk om het geheel op een lichter verteerbaar muzikaal bedje te serveren.
Opener “Red Travellin’ Socks” is een vrolijk rockend, goed opgebouwd nummer, maar een tijdloos meesterwerk dat zich in het collectieve geheugen zal nestelen zoals “Bohemian Rhapsody”, is het nu ook weer niet. Het spijt ons, Malcolm.
In het begin van “Kiss At The Station” wanen we ons dan weer even in een vrolijke versie van “Nux Vomica” van The Veils, maar het nummer blijkt gelukkig een eigen willetje te hebben. En zo is de hele plaat gevuld met rijke melodieën, meestal vrolijk en vinnig, soms wat donkerder. Was het geen opeenstapeling van clichés, dan zouden we Waxing Gibbous als zorgvuldig gepolijste indiepop met ballen durven bestempelen. Maar dat doen we dus niet. Het is ook meer dan pure indiepop, want Middleton zwiert er regelmatig een nummer tussen dat meer naar de folkmuziek neigt, zoals het op akoestische gitaar steunende “Carry Me” (inclusief tamboerijn) of “Made Up Your Mind”.
Het zijn jammer genoeg net die rustigere songs waarmee Middleton door de mand dreigt te vallen. Variatie is een goede zaak, maar wanneer er na de sterke start van de plaat plots even geen spannende muzikale bokkensprongen meer te horen zijn, loert de teleurstelling om de hoek. Gelukkig durft Middleton ook binnen zijn nummers te variëren. “Stop Doing Be Good” slaagt er zo in zich drie minuten lang te vermommen als een brave gitaarballad, tot het op het einde plots zijn ware gezicht laat zien wanneer het nummer onverwacht nog volledig openbarst.
Waxing Gibbous is eigenlijk geen zomerplaat, eerder een herfstplaat die enkele maanden te vroeg werd uitgebracht. Wie het echter grondig op zijn bezwete heupen krijgt van de zomerhitjes zonder diepgang die rond deze tijd de ether bevuilen, heeft met de intelligente popmuziek van Malcolm Middleton een aardig alternatief te zijner beschikking. Mocht u trouwens nog niet van de man gehoord hebben maar daar graag verandering in willen brengen, dan is het nu het moment, want de Schot heeft verklaard dat Waxing Gibbous voorlopig zijn laatste soloalbum is.
