Grizzly Bear :: ”Ik heb het gevoel dat we te verwend zijn”

Wie de muziekblogs en sites als Pitchfork enigszins volgt, is het ongetwijfeld opgevallen dat Veckitamest van Grizzly Bear wel eens een van de albums van het jaar kan zijn. Nadat een ruwe (het eindresultaat absoluut onrecht aandoende) mix enkele maanden geleden lekte, tuimelden muzieknerds over elkaar heen om Grizzly Bears derde als eerste het album van het jaar te noemen.

Het perfecte huwelijk tussen de dromerige pracht van Fleet Foxes en de experimenteerdrang van Animal Collective. Een mens zou van minder gaan zweven, maar de Ed Droste die ons op een van de eerste mooie lentedagen op een Brussels bankje te woord staat, blijkt vooral nog steeds ontzettend verbaasd te zijn over de lof die zijn band krijgt. Ze mochten al touren met Radiohead, blijken zowaar op de playlist van Radio 1 (“De eerste playlist waar we op staan. In België dan nog!”) en Trent Reznor liet pas via Twitter nog optekenen dat hij in de auto graag van hun vorige album Yellow House geniet. Dat moet toch iets doen met een mens?

Ed Droste (zang, gitaar): “Dat verhaal van Reznor verbaasde me wel, ja. Ik heb zelf een Twitter-account, maar ben Reznor pas recent beginnen te volgen nadat iemand me over die post verteld had. Een paar dagen geleden heeft hij een van zijn playlists gepost en daar stonden ook twee Grizzly Bear-songs tussen. Ongelooflijk vond ik dat.”

enola:Het is ook iemand van wie je niet direct zou verwachten dat hij naar jouw muziek luistert.
Droste: “Absoluut. Maar aan de andere kant is dat ook een belangrijke les die ik geleerd heb, door veel muzikanten te ontmoeten. Ze luisteren niet alleen naar het soort muziek dat ze zelf maken. Dat geldt overigens ook voor mij. Ik luister veel naar r&b bijvoorbeeld. Veel klassieke muziek ook. Dat is misschien iets minder verrassend, maar als ik zeg dat ik van Snoop Dogg of Beyoncé hou, trekken ze meestal wel grote ogen. “Hoe kan je dat goed vinden? Je maakt zo'n mooie, serieuze muziek!” Geen idee, ze zijn gewoon goed. (lacht)”

enola: Ik had verwacht dat Trent Reznor de hele dag baby’s eet …
Droste: “… en alleen maar naar zware industrial en goth muziek luistert. Wat trouwens ook op zijn playlist stond was dat ene nummer van Cece Peniston. Ken je dat nog? (zingt) “Finally, it has happened to me, right in front of my face and I just cannot hide it.” Het was een leuke playlist, want er stond vanalles in. En dat maakt Reznor wel een stuk menselijker, die variatie in zijn muziekkeuze. Ik vind hem alleszins een stuk leuker geworden. (lacht)”

enola: Ik heb de indruk dat jullie op het nieuwe album nieuwe horizonten verkennen. Ik moest hier en daar zelfs aan Fleet Foxes denken. Ik zou niet zeggen dat Grizzly Bear als een nieuwe band klinkt, maar Veckitamest klinkt toch beduidend anders dan Yellow House.
Droste: “Ikzelf vind Yellow House relatief folky en Veckatimest een heel muzikaal gevarieerd album, zeker op het vlak van het soort songs en waardoor ze beïnvloed zijn. In die zin is ons nieuwe album inderdaad erg verschillend van Yellow House. Ik vind Yellow House nog steeds fantastisch, maar het speelt zich wel allemaal een beetje in dezelfde, dromerige sfeer af. Veckitamest sleept je mee naar zeer verschillende plekken en dat vind ik wel spannend.”

enola: Ik zat alleszins sneller in de nieuwe plaat dan in Yellow House.
Droste: “Ja, dat heb ik nog gehoord. Mensen die Yellow House bij de eerste beluistering een doodsaaie plaat vinden, maar dan na een paar extra beluisteringen er plots inkomen en opeens niet meer zonder kunnen. Ik vind dat wel cool eigenlijk, dat het een groeiplaat is. Liever dat mensen hun tijd moeten nemen om in onze muziek te komen, dan de nieuwste hype te zijn, die drie maanden later weer vergeten is.”

enola: Ik lees wel eens over de experimentele popband Grizzly Bear, maar zo ontoegankelijk is jullie muziek toch niet? Op het eerste gehoor is het zelfs vrij gewone muziek, want het is pas als je meer luistert, dat die scherpe kantjes en vele laagjes beginnen op te vallen.
Droste: “Ja, absoluut. Daar streef ik naar en ik ben er ook trots op dat het lukt: muziek maken die bij elke beluistering groeit. Het is echter niet zo dat we thuis zitten blij te zijn omdat we toch o zo'n gelaagde muziek maken, waar je je tijd voor moet nemen om echt in te geraken. Zo werkt het dus niet. Zelf denk ik ook dat we popmuziek maken, maar ik hoor van heel wat mensen dat ze ons eigenlijk een moeilijke, intellectuele alternatieve groep vinden. Voor mij klinkt onze muziek poppy en catchy, but obviously I'm not everybody (lacht)”

enola: Hoe schrijf je je muziek dan? Er zit zoveel in, zoveel details. Begin je met een simpele song en plak je er dan laag na laag bij?
Droste: “Je zou dat inderdaad denken, maar het grappige is dat het vooral maar zo lijkt. Er zijn wel veel laagjes en details, maar de meeste daarvan zijn gelukkige ongelukjes in de studio. En gewoon wat experimenteren met geluiden en instrumenten tot je op iets komt dat goed klinkt. Dat is voor mij ook een van de grote verschillen tussen Veckatimest en Yellow House: bij ons debuut hingen we nog erg aan de songs zelf vast, terwijl we nu heel erg open gewerkt hebben. We konden ook veel meer ontspannen met elkaars songmateriaal omgaan. “Oh, jij wil de song die ik je net gaf helemaal uit elkaar halen om omgekeerd weer in elkaar te zetten? Doe gerust!” Voor mij persoonlijk was dat een zeer aangename manier van werken, omdat het een heel open en productieve manier is om muziek te maken. Het gaf iedereen de kans om input te geven en dat kan alleen maar meer materiaal opleveren.
Je mag trouwens ook niet vergeten dat veel van die details er pas in de productiefase bij komen. Het songschrijven zelf blijft hetzelfde proces, want niemand van ons kan echt muziek lezen. We zitten dus niet te discussiëren over toonladders en welke drieklank we nu net moeten gebruiken. Onze muziek klinkt zeker gelaagd, maar we zijn er niet op een berekende, nerdy manier mee bezig. We proberen bijvoorbeeld niet maniakaal refreinen te mijden om het vooral niet te catchy te maken (lacht).”

enola: Er is een fenomeen op concerten van relatief onbekende bands, waar ik me ontzettend aan kan ergeren en waarvan ik vermoed dat jullie er ook last van kunnen hebben. Ken je dat? Je bent op een concert van een band wiens debuut pas uit is en waarvan je de muziek nog niet zo goed kent …
Droste: “… maar dat er dan toch mensen in het publiek zitten die doen alsof ze het al jàren kennen? Absoluut! Er is niets mis met enthousiast zijn over iets, maar in dat soort situaties, cultiveer je eigenlijk een soort short attention span. Mensen die constant, bijna maniakaal gestimuleerd moeten worden. “Ik wil nieuwe albums, nu! Elke dag!”: zoiets. En dat is immens frustrerend want het devalueert je album. En dan heb ik het niet eens over geld, maar over de artistieke waarde. De meeste albums worden gemaakt met de bedoeling dat je ervan geniet en er je tijd voor neemt en het liefst ook in zijn geheel beluistert. Dat kan natuurlijk niet altijd, maar ik heb toch liever dat mensen Veckatimest in zijn geheel beluisteren. Liefst ook in de beste geluidskwaliteit en niet de shitty leak”.
“Ik heb het gevoel dat we te verwend zijn. Muziek is gratis en men verwacht intussen al een lek enkele weken voor de release. Ik ben zeker niet principieel tégen lekken. Ik heb het liefst dat ze het album kopen, maar apprecieer hun enthousiasme ook wel. Fijn dat ze Veckatimest graag horen, maar wel lullig dat ze het album niet kopen.” (lacht)
“Ik ken het fenomeen wel. Je downloadt iets om eens te luisteren en besluit na anderhalf nummer dat het rommel is en gooit het dan van je harde schijf. Dan ben je eigenlijk een verwend kind. Ik krijg ook heel wat gratis cd’s toegestuurd en dan kan je ook constant nieuwe muziek beluisteren. Maar op een bepaald moment is het gewoon gedaan. Er is eigenlijk gewoon te veel muziek en je kàn dat niet allemaal verwerken. Dat is ook wat eigenlijk leuk was vroeger: het was gewoon onmogelijk om zoveel muziek te horen en te kennen, tenzij je geld te veel had. Je moest dus wel keuzes maken en dat kon dan wel eens tegenvallen. Ik herinner me dat ik een pas gekochte cd eigenlijk niet zo geweldig vond, maar omdat ik nu eenmaal mijn geld daaraan gegeven had, ernaar bleef luisteren. Al was het maar voor de tien dollar die ik eraan gespendeerd had. (lacht) En zo heb ik toch regelmatig gemerkt dat albums die ik eerst maar niks vond, na verloop van tijd toch hun waarde kregen en ik ze goed begon te vinden. Vroeger leefde ik ook echt met bepaalde albums, wat toch iets heel anders is dan een song horen passeren in shuffle en een paar honderd nieuwe songs per maand in je iTunes zetten.”
“Dit jaar valt me dat nog meer op. En dat is niet omdat wij een album gemaakt hebben (lacht). 2008 was wat mij betreft een erg matig muziekjaar, maar dit jaar? Het is pas april en ik kan al nauwelijks geloven over hoeveel nieuwe albums ik superenthousiast ben. Animal Collective, Micachu and the Shapes, de nieuwe Phoenix, Dirty Projectors … En dan gaat het niet om gewoon leuk vinden, maar om ontzettend veel naar die albums luisteren. Dus ik verdrink echt in goeie nieuwe muziek. Als iemand me nu een cd geeft waar ik volgens hem echt naar moet luisteren, word ik al zenuwachtig, want ik wil dat niet. Naar die nieuwe cd luisteren, leidt me af van het genieten van de geweldige plaat waar ik nu helemaal inzit.”

enola: Veckatimest zit vol fijne verrassingen, maar algemeen genomen, klinkt het duidelijk als Amerikaanse indiepop. Niet dat het vol clichés staat, maar het viel we weer op dat het meer als The Shins of Pavement klinkt dan als een Britse indieband. Hoe komt het dat er zo'n opvallend verschil is tussen Britse en Amerikaanse indiepop?
Droste: “De meeste Britse bands hebben vooral een extra schep attitude. Ze zijn een stuk arroganter. Dat maakt natuurlijk niet zoveel verschil qua geluid, maar het valt altijd op. Bij ons is bijvoorbeeld Pitchfork wel eens erg enthousiast over een bepaald soort muziek, maar in Engeland hypen ze zoveel: it scares me. Twee weken lang kan je de beste band ooit zijn en loopt iedereen je te aanbidden, maar dan is de storm over en vraag je je af waar ze gebleven zijn. De volgende beste band ooit aan het hypen waarschijnlijk. (lacht) Ze hebben daar echt wel last van short attention span. En dat stoort me wel, want op die manier promoten ze die slechte manier om met muziek om te gaan. Alles is nu, nu, nu! This is the next big thing! Maar wie nu the next best thing is, zou het volgende jaar nog altijd geweldig moeten zijn en veel aandacht moeten krijgen. Maar dan zie je een jaar later dat er wel nog steeds over dezelfde grote bands gesproken wordt, maar niet meer over die next best things van het jaar voordien. Het is alsof ze nieuwe bands echt verteren en uitkakken.”

enola: Dan hebben jullie toch geluk met Pitchfork, denk ik. Zeker omdat ze jullie ook goed vinden.
Droste: “Absoluut, Pitchfork steunt ons al sinds het begin. Het zijn fijne mensen, maar je merkt dat niet altijd aan hun teksten. (lacht) Ze zijn zich wel bewust van de macht die ze hebben over nieuwe indiebands, maar er zijn gelukkig ook genoeg andere wegen om nieuwe muziek te ontdekken. Er zijn natuurlijk een hoop mensen die klagen over Pitchfork, maar ze blijven het wel mooi lezen. Ik vraag me dan af waarom ze het blijven lezen. Ze zijn er misschien aan verslaafd. (lacht) Drawn to it like moths to a flame. Wat veel mensen echter vergeten en net het mooie is aan Pitchfork, is dat ze over veel verschillende genre schrijven. Niet alleen over indie, maar ook over obscure ambient en dergelijke. Dat hypen ze misschien wat minder, maar ze besteden er aandacht aan en dat vind je nergens anders. Ze zijn trouwens ook vooral belangrijk als gatekeeper: het is de plek waar andere journalisten nieuwe dingen ontdekken. Dus als je al wat bekender bent, is het niet eens erg dat ze je albums afbreken. (lacht)”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × twee =