What’s in a name? Veel, zo blijkt, want met een groepsnaam als It Hugs Back mag het geen wonder heten dat deze band uit Kent ons met dromerige indiepopnummers probeert te bekoren. Of dat lukt, is een andere vraag.
Het verhaal van It Hugs Back is er een dat we maar al te goed kennen: vier jeugdvrienden starten aan de universiteit een band en na heel wat geïmproviseer en geëxperimenteer besluiten ze op eigen houtje enkele singles op te nemen. Die homemade fluisterpopnummers trekken de aandacht van Too Pure Records, dat ze samenbrengt op een obscuur EP’tje, dat op zijn beurt onder de neus van de platenbazen bij 4AD terechtkomt. Et voila, een half jaar nadat It Hugs Back zich bij de getalenteerde 4AD-familie schaart, ligt debuutalbum Inside Your Guitar in de winkels.
Veel nieuws brengt de plaat echter niet. It Hugs Back tapt vooral gretig uit de vaatjes van Wilco, Yo La Tengo en Sonic Youth. Zo gaat Matthew Simms’ fluisterstem in het kalme en zweverige "Forgotten Song" gepaard met een gitaarlijn die mits wat extra pit niet had misstaan op Wilco’s Sky Blue Sky en neigt het meer uptempo nummer "Don’t Know" naar een bijna vrolijk Yo La Tengo.
’Bijna’ blijkt echter het kernwoord op Inside Your Guitar. De plaat is bijna interessant, het opgewekte "Work Day" bijna aanstekelijk en de zogenaamde gitaaruitbarstingen die hier en daar zijn ingelast bijna geloofwaardig. Bijna, maar nooit helemaal, en daar ligt nu het probleem. Want dat de groep zijn inspiratie bij andere bands gaat zoeken kan ons in principe geen moer schelen, maar dan moeten ze het ten minste goed doen. En laat de nummers op Inside Your Guitar ten opzichte van hun invloeden nu steeds muzikaal underdressed zijn.
De hele plaat mist pit, passie en (overtuigings)kracht. Of, hoe nummers van 2 à 3 minuten langdradig kunnen zijn. Want hoe veelbelovend de (bijna) rockende intro’s van "Now + Again" en "Back Down" ook mogen zijn, de nummers lijken vooral zo snel mogelijk afgehaspeld te worden, alsof de band zich zelf verveelt. Daar zit Simms zagerige stem ongetwijfeld voor iets tussen, al kan de schuld niet volledig in zijn schoenen geschoven worden. Inside Your Guitar heeft immers een gebrek aan variatie en dynamische melodieën.
Toch is er nog hoop. Bij afsluiter "Rehearsal" bijvoorbeeld, of, meer nog, bij "Soon", paradoxaal genoeg de langste maar minst langdradige nummers op de plaat. In beide worden zang en uitgepuurde gitaarmelodieën doodkalm over een ambiente soundscape gedrapeerd. Dat resulteert in slome, ijle nummers die een zekere eigenheid bezitten en vooral mooi afsteken tegen de warmte en indie-vibe die de rest van Inside Your Guitar zo gretig probeert uit te stralen.
Maar bon, laten we Inside Your Guitar voorlopig achter de hand houden voor wanneer een gemoedelijk diner om achtergrondmuziek vraagt, en hopen op een opvolger mét pit en een extra portie bitter in de bitterzoete songs.
