Wat is tegelijk teder en grillig, behaaglijk warm, maar net zo goed in staat je te laten rillen? The Record Room voldoet met gemak aan die omschrijving en laat zich gelden als een van de interessantere debuten van de laatste tijd.
Al is de term debuut mogelijk wat overdreven: zoals het tweede deel van de plaattitel aangeeft, hebben we hier te maken met de singles die de Britse band tot nu toe uitbracht. De oudste van die singles, “Light In The Trees” b/w “Soft Spot” dateert alweer van de herfst van 2006 en verscheen op het Tigertrap-label. Sindsdien heeft It Hugs Back de aandacht weten te trekken van Too Pure en in afwachting van een later dit jaar te verschijnen album, verzamelt dat label de vier singles en hun respectievelijke b-kantjes op één cd.
Op basis van die singletjesplaat kan het beste verwacht worden van het eigenlijke debuut in wording, maar first things first. The Record Room toont immers een groep met vele gezichten, al blijken die allemaal bij elkaar te passen als de stukjes van een puzzel. It Hugs Back kan heel lieflijk en poppy uit de hoek komen, maar net zo goed verstopt het stevige riffs in zijn muziek, zoals “Saving” laat horen. Het nummer verkent heel subtiel de verschillende uitersten van het muziekveld en doet dat zonder ergens verloren te lopen.
De zachte kant komt helemaal bovendrijven in het gemoedelijke “Carefully”. Tijdens het beluisteren van dat nummer, en nog eens toen “Sometimes The Sun” voorbij kwam, overspoelden herinneringen aan Lionell Horrowitz And His Combo ons. Die band was een van de muzikale speeltuinen waar Rudy Trouvé in de jaren negentig in vertoefde en moet zonder twijfel het meest frivole project geweest zijn waar de man ooit een plaat mee opgenomen heeft. Diezelfde ongedwongen sfeer en discrete levensvreugde hangen over het volledige albumette van It Hugs Back.
Met een nummer als “Other Cars Go” toont het viertal bovendien dat het in staat is tot het componeren en opnemen van songs van wereldklasse. “Other Cars Go”, niet toevallig het meest recente lied op de verzameling, laat niet alleen blijken dat het gezelschap muzikaal indrukwekkende stappen vooruit gezet heeft sinds het voor het eerst van zich liet horen, bovendien is het gewoon een ronduit geniaal nummer. Op zich is “Other Cars Go” een doodgewoon, oerdegelijk popnummer, maar door de perfect gedoseerde gestoorde gitaren die zich halverwege naar de voorgrond dringen, wordt het muzikaal equivalent bereikt van wat in sommige bevolkingskringen bekend staat als ‘zen’.
Een groepje om in de gaten te houden, met andere woorden, al is behoedzaamheid misschien evenmin een slecht idee. It Hugs Back zou niet de eerste band zijn die met een aantal sterke ep’s of singles aan de weg begint te timmeren, om vervolgens bij het verschijnen van een echt album door de mand te vallen. Voorlopig heeft It Hugs Back nog het voordeel van de twijfel en stellen we veel vertrouwen in het vakmanschap van dit bandje. Hopelijk wordt dat vertrouwen niet geschaad.
