Beastie Boys :: Paul’s Boutique

Ook
een artistieke kater kan voor hoofdpijn zorgen. Vraag het maar aan
Beastie Boys! Met hun debuut, ‘Licensed To Ill’, had het door
drank, drugs en seks geobsedeerde hiphoptrio wel hun right to
party
beet, maar de ontnuchtering volgde al snel. MCA, Mike D
en Ad-Rock wisten ook van inventiever hout pijlen maken en dat zou
de wereld geweten hebben. In plaats van oproer te blijven kraaien
op studentenfeestjes met clichéspuwende, puberale frat-rap was de
tijd gekomen om de grenzen van de hiphop te gaan ellebogen. En hoe,
met hun tweede plaat leverden Beastie Boys meteen een ongeëvenaard
magnum opus af waarmee het zootje ongeregeld het tot muzikale
visionairs schopten. ‘Paul’s Boutique’ heeft onlangs twintig
kaarsjes uitgeblazen en de release van de ’20th Anniversary
Edition’ van het album is dan ook het uitgelezen moment om even te
grasduinen in de annalen van de hiphopgeschiedenis.

De tour naar aanleiding van ‘Licensed To Ill’ vertoont heel wat
parallellen met die van Radiohead ten tijde van ‘OK
Computer
‘. Beide bands werden volledig leeggezogen door het
marionettenbestaan en een radicale stijlbreuk kondigde zich aan.
Bij Beastie Boys was de tabula rasa echter nog een pak
ingrijpender dan bij Thom Yorke en de zijnen. Niet alleen hun
kenmerkende sound vloog over de haag, maar ook producer Rick Rubin
en platenmaatschappij Def Jam konden oprotten. Eufemistisch gesteld
een gedurfde zet want het gereputeerde hiphoplabel werd ingeruild
voor het grote Capitol Records en Rubin werd op de straatstenen
gekeild ten voordele van de relatief onbekende Dust Brothers. De
onverwachte alliantie bleek echter een droomhuwelijk en ‘Paul’s
Boutique’ werd de blauwdruk van inventieve samplekunst.

En daarmee zijn we meteen aanbeland bij de grote sterkte van de
B-Boy Bouillabaise die op ‘Paul’s Boutique’ wordt
geserveerd. De creatieve diepgang en innovatieve polsslag van de
plaat klopt namelijk op het ritme van clevere beats en gevatte
samples. Samen met de Dust Brothers goten Beastie Boys hele
muzikale tradities in de trechters van oren en ogen om minuscule
fragmentjes met een chirurgische precisie in hun nummers te
verwerken. Daardoor lijdt ‘Paul’s Boutique’ nooit aan de
bloedarmoede van eentonige breakbeats. Wel integendeel, elk nummer
is een ware schatkist aan interculturele referenties en muzikale
verwijzingen. Het resultaat is een bruisende, eclectische biotoop
die nergens verzandt in postmoderne samenraapsels. Daarvoor zijn de
rijke collages te hecht aan elkaar gelijmd door funky grooves,
opzwepende rhymes en heerlijke hilariteiten.

Bij die samplekeuzes bleven de oogkleppen duidelijk in de kast
zitten. De plunderingen van het oeuvre van James Brown, Public
Enemy en Afrika Bambataa lagen voor de hand, maar ook in de
backcatalogue van Pink Floyd, The Beatles, Johnny
Cash
en zelfs The Eagles graaiden de Beastie Boys met hun
grijpgrage handjes. En zo is ‘Paul’s Boutique’ een ware snoepwinkel
voor de muziekfreaks met een schier oneindig aantal rayons van
muzikaal lekkers. De Led Zeppelin-drumfill in ‘Shake Your Rump’, de
gitaar van Alice Cooper in ‘What Comes Around’ of de
onweerstaanbare Curtis Mayfield-baslijn in ‘Eggman’: het zijn
slechts enkele details die komen bovendrijven wanneer ‘Paul’s
Boutique’ onder de microscoop wordt gelegd.

Net als over DJ Shadow‘s ‘Entroducing…..’ kunnen er over
‘Paul’s Boutique’ dus universitaire verhandelingen geschreven
worden, maar die rijkdom staat de opwinding nergens in de weg. De
gebruikte mortel mag dan wel een mix van vele ingrediënten zijn, de
fundamenten van de plaat zijn nergens poreus. De primaire groove
staat nog altijd centraal, waardoor de plaat nooit als een log,
uitpuilend samplegevaarte aanvoelt. Luister maar naar de loden
drumpartij van het opruiende ‘Looking Down The Barrel Of A Gun’, de
onweerstaanbare koebel in ‘Hey Ladies’ en de vele scratches op het
lome ‘3-Minute Rule’.

Naast de opzwepende muziek puurt ‘Paul’s Boutique’ haar
consistente, stuwende harteklop natuurlijk ook uit de rhymes van
MCA, Mike D en Ad-Rock. Op latere platen als ‘Ill Communication’,
‘Check Your Head’ en ‘Hello Nasty’ klonk het trio al erg gefocust,
maar nooit was hun spervuur van raps zo trefzeker als op ‘Paul’s
Boutique’. “We’re just 3 M.C.’s and we’re on the go
klinkt het overtuigd in ‘Shadrach’ en een plaat lang maken ze die
claim waar. Of ze nu de krachten bundelen in ‘Eggman’ of zich elk
apart aan vocale acrobatieën wagen in de hiphop-opera van afsluiter
‘B-Boy Bouillabaise’, telkens zijn hun sloganeske kreten, absurde
kolder en rake speldenprikken een schot in de roos.

Dankzij die knetterende dynamiek tussen rhymes en samples pronkt
‘Paul’s Boutique’ nu terecht met de status van ‘klassieker’. Zelfs
twintig jaar na de release is het heerlijk verdwalen in het
oneindige universum van het album en blijft ‘Paul’s Boutique’
ontelbare luisterbeurten doorstaan. Bovendien is de plaat een
inspiratiebron gebleken voor tal van sample-knutselaars waaronder
The Avalanches, DJ Shadow en J Dilla. Na de rommelige punkrock uit
hun begindagen had zelfs de strafste profeet niet kunnen
voorspellen dat de blanke rappers al met hun tweede plaat pioniers
van een tot dan toe zwart genre zouden worden, maar Beastie Boys
hebben het geflikt. Of zoals ze het zelf zeggen in ‘Sounds Of
Science’: “Expanding the horizons and expanding the
parameters/Expanding the rhymes of sucker M.C.
amateurs
“!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 3 =