Remixes zijn een goedkope manier om een slabakkende single nieuw leven in te blazen, maar het kan ook een knappe deconstructie zijn die aan een nummer een geheel nieuwe dimensie verleent. Heel af en toe is het zelfs een spielerei die tot een nieuwe interpretatie van een plaat leidt. Voor Mikhail is het niet minder dan een experiment.
Mikhail Karikis bracht in 2007 het barokke, maar ook prachtige, genredoorbrekende en classificatietartende Orphica uit. Twee jaar later gaat hij nog enkele stappen verder door een multimediaal album uit te brengen waarop hij de songs van Orphica herinterpreteert en deconstrueert met behulp van een twintigtal bevriende artiesten. Naast deze remixes, verspreid over drie cd’s, bevat het album ook verschillende essays en bij de gelimiteerde editie zelfs vijftien kunstwerk(jes) geïnspireerd door het album Orphica.
Electronics is het langste album van de drie, met acht nummers, waar Voices het bij zes nummers houdt en Strings zelfs maar bij vier. Hoewel de titels laten uitschijnen dat elk album een specifiek element in de schijnwerpers zal zetten, is dit enkel voor Voices echt het geval. Op een spaarzame, haast onhoorbare muzikale ondersteuning na staat alleen de menselijke stem in zijn vele vormen centraal. Dit zorgt voor een intrigerende aanpak die weifelt tussen louter stemexperimenten en boeiende songs die terugvallen op de manier waarop de menselijke stem gebruikt kan worden als instrument.
Bij de andere twee schijfjes is het verschil diffuser te noemen, zelfs al grijpt Strings de mogelijkheid aan om de songs van Orphica een heel andere richting uit te drijven. Het op strijkers steunende “Asteris” bijvoorbeeld wordt door Matthias Grübel ondergedompeld in een verstoorde wereld terwijl de “Strings”-versie niet veel meer dan de strijkers overhoudt om zijn verhaal te vertellen. De twee grote verrassingen zijn evenwel het nauwelijks hoorbare “Untitled In COF Minor (Talking Gibberish) – Claudia Molitor Mix” en het haast van alle strijkers ontdane (!) “Maenads (Titanic)”.
Waar Strings ondanks de inbreng van electroklanken toch een eigen geluid laat horen, weet Electronics het verschil in aanpak met Orphica zeker niet altijd even duidelijk te maken. Zo klinkt “Untitled In COF Minor – Conall Gleeson Mix” niet echt anders dan het origineel en slaagt ook DJ Spooky er niet in om met zijn mix voldoende zijn stempel op de song te drukken. Gelukkig weten de twee versies van “Incubus” meer aan te vangen met het origineel en laat vooral de “Paul Abbott Mix” een ander geluid horen.
“Archon” is het derde nummer van Orphica dat op Electronics twee beurten krijgt, waarbij de “Gabriel Séverin aka Rob(u)rang Mix” op een intelligente manier met de song aan de haal gaat, maar de prijs toch aan de “Bobby Krlic Mix” uitgereikt wordt vanwege zijn beklemmende paranoïde sfeeropbouw die geen spaander van het origineel heel laat. Ook de droge, ingetogen drum ’n bass-variant van “Prediction” door Lee Fraser weet te boeien, evenals het door FakePhonics Ensemble onder handen genomen “Dance” dat ditmaal een door amfetamines opgeroepen helletocht laat horen.
Door zijn multi-aanpak en artistieke tendensen is het eenvoudig om Morphica buiten het kader van de muziekrecensie te tillen en louter op de doelstellingen te focussen. Dit zou echter voorbijgaan aan de muzikale waarde op zich die deze drie schijfjes bevatten, en in het bijzonder bij Voices aantonen hoe weinig Mikhail beperkt is bij het schrijven van songs. Orphica was en is indrukwekkend, Morphica is daar als op zichzelf staand remixalbum een bevestiging van.
