Empire Of The Sun :: Walking On A Dream

Wat is Empire Of The Sun niet?
A. een boek van J.G. Ballard
B. een op A. gebaseerde film van Steven Spielberg
C. de op A. noch B. gebaseerde nieuwe groep van Luke Steele en Nick Littlemore, hoofdmannen van respectievelijk The Sleepy Jackson en Pnau
D. de op zowel A., B. als C. gebaseerde nieuwe haikuverzameling van Freddy De Kerpel.

Zowel het caleidoscopische The Sleepy Jackson als de prettig gestoorde dance van Pnau waren tot nog toe aan ons voorbijgegaan als slow food aan Bart De Wever, maar de op Walking On A Dream verenigde inspanningen van full-time weirdo Steele en Rutger Beke-lookalike Littlemore kietelen ons keer op keer een kamerbrede glimlach op het gelaat met hun mix van mystiek, trash en onversneden avontuur. Het zonovergoten, vaak prinsheerlijke, maar helaas ook ongelijke Walking On A Dream moet jammer genoeg door het leven gaan met een spuuglelijke hoes die het slechtste uit de jaren ’70 en ’80 evoceert (denk Yoko Tsuno en de indiaan van de Village People in een Russische versie van Star Wars), maar dat hoeft de pret niet te drukken. Alles aan Empire Of The Sun schreeuwt high concept: de clevere überpop van de alomtegenwoordige singles, de videoclips die het midden houden tussen Apocalypse Now, Lost In Translation en Kuifje en de Picaro’s, en ten slotte de uit- en waanzinnige outfits die ongetwijfeld een diepere symboliek dienen te weerspiegelen, maar bovenal een voorliefde voor kitsch, lamé en nepgoud verraden.

De keizers van de zon leggen mysterie en betekenis in het oppervlakkige, zoals beschreven in de Eerste Wet van de Popmuziek. Het resultaat is een van die zeldzame huwelijken tussen street credibility en commercieel succes. Ergens op de helft treedt de huwelijkse sleur wel enigszins in en verliest Walking On A Dream aan momentum, maar na wat vooraf ging, malen we daar niet lang om. De feestelijkheden worden geopend door de superieure pop van "Standing On The Shore", de gedoodverfde volgende single. Terwijl we ons nog afvragen hoe je in godsnaam iemand doodverft, worden we al een tweede maal murw geslagen door het kwikzilveren titelnummer, een urgente wereldhit met het parfum van de Fleetwood Mac uit "Everywhere" en "Little Lies". Niet minder snel volgt daarna het sterke "Half Mast" met zijn net niet te cheesy synths. Na een jarenlang op rock gebaseerd auditief dieet zijn we voorgeprogrammeerd om dit te haten, maar lukken doet dat niet. Naadloos maken we de overgang naar "We Are The People", misschien wel het absolute hoogtepunt van Walking On A Dream en net als al het voorgaande stomweg door MGMT vergeten op te nemen.

De allesverzengende kwaliteit van die eerste vier nummers schept te hoge verwachtingen voor wat had kunnen volgen, maar dat blijkt pas na afloop, nog onder de indruk als we zijn van het openingskwartet. Zijn tegen dan de revue gepasseerd: de vreemde stemmetjes in "Delta Bay" en het instrumentale "Country" met zijn scifi-geluidjes die niet leuk blijven. Op de mooie, licht kreupele Air-track "The World" hervinden Steele en Littlemore hun eerdere vormpeil, dat ze ook probleemloos bestendigen in het N.E.R.D.achtige "Swordfish Hotkiss Night". Vervolgens wordt de rol niet echt meer gelost tot "Without You" het licht mag uitdoen en de stoelen op de tafels worden gezet.

Dit alles leidt per saldo tot vier Klassiekers in de dop, drie zeer te genieten Fijne Nummers en evenveel (hopelijk) vergeetbare ondingen: het boek is beter dan de film, die op zijn beurt dan weer beter is dan de cd, maar wie ons met singles als "We Are The People" en "Walking On A Dream" blij als een kind kan maken, is de werelddominantie gegund. Believe the hype, maar met mate.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 5 =