Empire of the Sun :: Walking on a Dream

Getipt als een van de grootste beloftes voor het nieuwe jaar
(vierde volgens BBC’s Sound of 2009), stellen wij u graag voor aan
de Australische band Empire of the Sun. Helemaal nieuw is het duo
echter niet. Terwijl u Nick Littlemore misschien al kent van zijn
werk met Pnau of Teenager (een formatie met de Nieuw-Zeelandse Pip
Brown, niemand minder dan de jonge revelatie Ladyhawke), is Luke
Steele in een ander leven ook de vocalist en belangrijkste
songschrijver van The Sleepy Jackson. Het lijkt er echter op dat
ze onder hun tweetjes nog het meeste succes van al kunnen oogsten.
Debuutsingle ‘Walking on a Dream’ (ook de titel van het album) is
alvast een schot in de roos.

Nochtans is de sound van Empire of the Sun niet bepaald het type
muziek dat iedereen aanspreekt. Hun excentrieke electropop
balanceert soms wel erg vervaarlijk op het randje van de kitsch.
But then again, voor MGMT
is die aanpak wel heel erg goed uitgedraaid, dus je kan het maar
proberen.

Littlemore en Steele zijn steevast duidelijk over wat ze willen
bereiken met hun nieuwe formatie. Ze willen naar eigen zeggen het
magische aan de muziek onttrekken om het uit te vergroten tot
epische proporties en het er zo vervolgens weer in te steken.
Fantasie, kleur, melodie en het visuele zijn de sleutelwoorden van
het hele concept. Puur op die objectieven afgaande, zijn ze nog
geslaagd in hun opzet ook. Alle nummers op de plaat prikkelen de
verbeeldingskracht en roepen net zoveel op als we waarschijnlijk te
zien gaan krijgen tijdens hun liveshows. Die hebben voorlopig nog
niet plaatsgevonden, maar de band onthulde vorige maand tijdens een
webchat op Gigwise dat de fans zich mogen verwachten aan een heuse
maskerade, een kleurrijke show die simpelweg té groot(s) is voor de
festivals.

Sommige nummers klinken net zo geweldig als de wereld die ze wensen
te creëren. Naast de titelsong is ook de nieuwe single ‘We Are The
People’ erg overtuigend, net als het eveneens van hitpotentieel
gespeende ‘Half Mast’ en de romantische afsluiter ‘Without You’.
Onze favoriet is echter het avontuurlijke ‘Standing on the Shore’.
Aan de andere kant van de medaille komen we uit bij het ronduit
irritante ‘Delta Bay’ en het op het eerste gehoor sfeervolle, maar
al bij al vreselijk lang uitgesponnen ‘Country’. Ook ‘Swordfish
Hotkiss Night’ werkt – ondanks de knipoog naar Justin
Timberlake
– al snel op de zenuwen.

Je kan moeilijk zeggen dat Empire of the Sun helemaal origineel is,
maar het moet hen wel nagegeven worden dat ze een gevarieerd palet
aan invloeden aanspreken. Hun muziek doet vaak oosters aan, maar
heeft net zo goed zijn mosterd gehaald bij het buitenaardse. Om nog
niet te spreken over de psychedelische klanken die geregeld
voorbijkomen.

Qua artiesten horen we duidelijk echo’s van David Bowie (ook qua
look doet het duo wel erg Ziggy Stardust-achtig aan), maar net
zozeer van MGMT. Luister maar eens naar de opbouwende structuur en
die hoge stemmetjes aan het einde van ‘Delta Bay’ of naar de
dromerige vocalen in ‘The World’ – je zou kunnen zweren dat het de
razend populaire New Yorkers zijn. Naast al dat grijpen Littlemore
en Steele ook geregeld terug naar de vroege jaren tachtig. Vooral
het eerder vernoemde ‘Without You’ heeft de allures van een
eightiesballad met warme synths zoals we die nog kennen van bij
Alan Parsons Project of Roxy Music ten tijde van ‘More Than This’
en ‘Avalon’. Deze fraaie opsomming van referenties wil niet zeggen
dat de band er steeds in slaagt het niveau te halen van zijn
inspiratiebronnen. Het is echter evenmin het geval dat dit nergens
gebeurt.

Empire of the Sun is een bundeling van een overvloed aan talent,
dat staat als een paal boven water. Soms resulteert dit in
schitterende nummers waarvoor elke jonge artiest zijn hand in het
vuur zou steken. Het duo slaagt er echter nog niet in dat niveau
constant aan te houden waardoor we ervoor opteren nog even af te
wachten eer we de loftrompet voluit afsteken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien + twee =