Zo er al één artiest de naam productief mag dragen, dan is het wel de Japanner Kazuyuki Kishino die, naargelang de bron, al tussen de zestig en honderd of meer albums uitbracht en lid was van diverse combo’s als Merzbow, Zeni Geva en Absolut Punkt. Fertile is vanuit die optiek niet meer dan het zoveelste blaadje aan de boom die KK heet.
Het is haast onmogelijk de vele muzikale exploten van anders te omschrijven dan als avant-gardenoise. Of het nu om de aan mathrock en hardcore verwante gitaarreleases van zijn eigen groep Zeni Geva gaat, om de samenwerking met gelijkgestemde noise-ziel Merzbow of om de vele uitstapjes met schoon (en al even geschift en productief) volk als John Zorn, elke bepalende definitie schiet tekort. is een geluidskunstenaar en klankentapper die sferen creëert en universa oproept, hij is niet zomaar een muzikant.
Elke willekeurige greep uit zijn oeuvre levert een verwarrende en diverse dwarsdoorsnede op van een schizofreen brein dat maar één doel voor ogen heeft: creatie. Fertile vergelijken met zijn eigen werk, laat staan dat van een ander, is vrij zinloos want KK is, net als Zorn bijvoorbeeld, een genre op zich. Een artiest die zijn eigen wetten en conventies bepaalt en deze overboord gooit wanneer ze niet langer van dienst of achterhaald zijn.
Fertile is de zoveelste vruchtbare bodem voor (waan)ideeën die al spelend en zoekend een nieuwe wereld scheppen. Deze maal vertrekt van "field recordings", opgenomen tijdens een tocht door Kakadu National Park (Darwin, Australië), die hij mixt met tracks die in de studio werden opgenomen. "0415" start relatief rustig maar klinkt gaandeweg steeds luider en onrustiger. Net zoals bij de J-horrorsoundtracks wordt een onaardse sfeer gecreëerd door middel van dissonante klanken die een verontrustend en aliënerend verbond aangaan.
In "0418" wordt de horror van alledag ingeruild voor een paranoïde toekomst. Het deterministische en grimmige wereldbeeld van sci-fi-auteur Philip K. Dick krijgt een klankbord in deze vreemde track die nog maar eens speelt met klanken en een pulserend antwoord biedt op de vraag of androïden dromen van elektrische schapen. Het vervolg laat zich raden in "0357", dat met David Cronenberg een fascinatie voor het gemuteerde vleselijke deelt. Hoge tonen en blubberende klanken vormen een perfecte symbiose met koude technologische machinerieën.
In "0500" is geen rustpunt te vinden, maar wel een reflectie. Het is een adempauze die de zenuwen laat gieren en de spieren samentrekt terwijl het lichaam in rust is en de hersenen met de snelheid van het licht neuronen afvuren. Een beven dat zo snel gaat dat het wel lijkt alsof alles stilstaat, tot een verblindend licht alles opslokt en alleen een verdwazing overblijft. "0359" vangt die apathie slechts gedeeltelijk op. Het zijn zorgzame maar van alle medeleven ontdane handen die lichaam en geest aan een nieuw experiment onderwerpen. Snerpende tonen verstoren de witte ruis tot alleen nog maar een enkele klank te horen is.
De strijd om het zelf wordt voortgezet in "0644", dat uit halfvergane filmbeelden de geschiedenis van een strijd puurt en de angst en verwarring een gedigitaliseerde stem geeft. "09757" en "1343" omspannen het hele album. Een rijkdom aan klanken, sferen, geluiden en emoties die zich niet meer in woorden laten vatten en al het voorgaande dat hier geschreven staat, logenstraft. De totaalervaring is alles wat nog telt, woorden zijn futiel.
Fertile laat zich niet omschrijven, laat staan recenseren. KK is een universum op zich, waarbinnen dit album een eigen plaats heeft. Ambient, electro, klanklandschappen, noise, paranoïa, angst, berusting, vervreemding … de taal schiet tekort om te vatten wat niet minder dan een auditieve totaalervaring is die de ziel uitpuurt, kastijdt en verzorgt. Fertile is als het Zijn, even kenbaar maar even onuitspreekbaar. Fertile is avant-gardenoise.
