Dat zelfopgelegde beperkingen net zo goed een meerwaarde kunnen vormen, bewijst onder meer Christina Carter al jaren, zowel met haar band Charalambides als solo. Zo bracht ze in 2006 nog het intrigerende Electrice uit. Op het meer conventionele Original Darkness weet ze niet altijd dat niveau te halen.
Het lijkt wel alsof Carter de beperkingen nodig heeft om blijvend boven zichzelf uit te stijgen, want in al zijn conventionaliteit (tussen aanhalingstekens) klinkt Carter alvast in de eerste nummers op het eerste gehoor opvallend flauw en ongeïnspireerd. Het is jammer dat Original Darkness met enkele zwakkere songs start, waardoor de waarde van de plaat pas na enkele nummers duidelijk wordt.
De openings- en titeltrack heeft enkele goed gevonden percussie-elementen, maar klinkt tezelfdertijd als een pastiche op zichzelf waarbij in het bijzonder de simplistische tekst van Carter van een tenenkrullend niveau genoemd mag worden. En ook al klinkt "Fountain Of Youth" al minder karikaturaal, van een echte stap voorwaarts is vooralsnog geen sprake. Met "You Are So Far Away" en "Re-Found Mary" maakt ze definitief duidelijk dat niet alleen deze maar ook de voorgaande songs gebaat zouden zijn bij een instrumentele invulling dan wel een meer doordachte vocale bijdrage.
Toch hoeft Carter niet te zwijgen om een goede plaat te maken. Zo past haar ijle, half-declamerende manier van zingen uitstekend bij het dromerig-onwereldse "Hidden Man" en weet ze ook perfect hoe ze van "Capable Of Murder" een moderne sjamanistische ballade dient te maken. Op de verkillende ballade "Do Not Love A Women" klinkt ze zelfs als een verdoemde ziel die voor eeuwig en drie dagen in een tussenwereld het aangedane leed met klaaglijke stem bezingt.
Jammer genoeg zakt de plaat daarna opnieuw in met het ongetwijfeld goedbedoelde "Suffering", dat zoals zo vaak het geval is bij goede bedoelingen de inhoud van de boodschap hoger inschat dan zijn aflevering. Het nummer bevat enkele interessante elementen maar gaat finaal ten onder. Nochtans bewijst het al even dronende en zichzelf herhalende "In Prisoned Body" dat het anders kan. Tekstueel is het weliswaar niet veel beter dan "Suffering", maar dat euvel wordt volledig verholpen door de kracht van de song. "Do You Recognize My Voice" weet de plaat ten slotte op een positieve noot af te sluiten.
Op Original Darkness blijft Carter zweren bij minimalistische en zichzelf herhalende melodieën die ze oproept met behulp van de overwegend akoestische gitaar, waarbij (zang)overdubs en flarden keyboards voor een extra invulling zorgen, zonder ooit echt de aandacht op te eisen. Het grootste verschil met haar oudere werk is dat ze zich ditmaal meer in het keurslijf van de "gewone song" wurmt, ook al valt er dan nog steeds weinig aan haar eigenheid af te dingen.
Maar Original Darkness haalt nergens het niveau van Carters oudere werk, daarvoor zijn er te weinig songs die er echt toe doen en het verschil maken. Het contrast tussen de verschillende nummers maakt duidelijk dat hier een heel sterke ep had ingezeten, terwijl er nu een degelijke maar eerder middelmatige plaat uit voortvloeit. Een mislukking of zwaktebod is het zeker niet, maar iemand als Christina Carter kan beter, ze bewijst het ten slotte ook op de helft van deze plaat.
