Zomby :: Where Were You in ’92?

Kloten aan je lijf hebben, zo heet dat dan. In afwachting van je debuutplaat de pers zo geil als een loops duinkonijn maken met een aantal beloftevolle dubstep-singles, hét genre dat le beau monde musical momenteel zo hoog in het vaandel draagt. Om daarna met een pretentieloos dansalbum aan te komen draven dat openlijk flirt met early nineties pianorave, een van de meest verguisde genres ooit.

"Zomby is a [sic] artist. Not a dubstep artist" [sic], maakt deze onbekende Londenaar duidelijk op zijn website. Heeft hij genoeg van de dubstep-feestjes die een steeds meer elitaire bijklank krijgen, of van de kontkruiperij van de verzamelde Britse pers bij alles waar ze het etiket dubstep op kleven? Feit is dat die laatste pertinent snakken naar een nieuwe opleving, een scheppende beweging als trip-hop of drum ’n’ bass. Na de in de commercie opgegane two-step en de grime die niet echt helemaal van de grond komt, is immers alle hoop op dubstep gericht. Burial, Skream en Kode 9 maakten enkele grandioze platen, en sindsdien wordt alles wat daar enige gelijkenis mee vertoont met een microscooplens uitvergroot.

In plaats van aan die verwachtingen te voldoen, maakte Zomby liever een plaat op maat van de dansvloer dan op die van de vijfsterren-recensieruimte die op hem lag te wachten. "Fuck Mixing, Let’s Dance" is dan ook de geknipte titel voor de openingstrack van een album dat even gemakkelijk van genre wisselt als Courtney van Lover. Het nummer baseert zich op de Amen break, dé drumloop die begin jaren negentig leeggesampled werd door tal van breakbeat- en rave-artiesten. Als het van Zomby afhangt, zijn de grote gele smileys en de felle fluosticks van toen alvast terug van weggeweest, zo getuigt ook de primitieve Prodigy-prematuur "Float".

Zombys toegevoegde waarde ligt in zijn buitengewone gevoel voor de bas. De bas die onder de junglebeats van "Euphoria" smeult, of "Daft Punk Rave" onrustig voortstuwt. Al gaat de prijs voor meest verschroeiende baslijn naar "Tears In The Rain", waarin de dialoog tussen de donkere bas en de opgewekte vocalen voor een unieke en, vreemde, maar des te dansbaardere sfeer zorgt. Die nummers bewijzen dat, als het talent er is, er weinig verkeerd kan gaan, ook al kies je niet meteen voor de makkelijkste oplossing.

Die keuze wordt wellicht mede beïnvloed door de tijdsgeest, waarin de alles-is-gratis-gedachte van het internet een klimaat gecreëerd heeft waarin de cd steeds meer als promomiddel geldt voor optredens. Het grote voordeel hiervan is dat artiesten meer en meer risico’s nemen op hun platen. Zo sloegen pakweg Kanye West en Bloc Party eerder dit jaar al aarzelend nieuwe wegen in, maar het is deze Zomby wiens experiment het beste blijkt te werken.

Met moed, talent en durf kleurt de Brit dancemuziek op een onverwachte en originele manier in, als een stroming die er in de eerste plaats is om beleefd te worden. In plaats van zijn dubstep-succes te verzilveren, neemt hij genres waar anderen minachtend tegenaan kijken mee op een prikkelende en opwindende trip. Dat is ferme kloten hebben.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 + negen =