Country Feedback Club :: Country Feedback Club

Rootsmuziek, roestmuziek. Duf en belegen, zoutloze kost voor zij die het avontuur al lang opgegeven hebben. Erg cool is rootsmuziek dezer dagen niet, de hippe neofolkbandjes met indietics die de uitzondering op de regel vormen buiten beschouwing gelaten. Songschrijver Guy Kennis, voorman van Country Feedback Club, is nog zo’n ‘ouwe lul’ die het houdt bij een vrij traditionele uitlaatklep, en laat dat voor deze dertiger nu en dan meer dan voldoende zijn.

Dat roots, een amalgaam van country, folk, wat blues en een scheut pop/rock, vooral lijkt aan te slaan bij dertigers, veertigers en vijftigers heeft vast te maken met een vorm van nostalgie, maar niet het soort dat hunkert naar een wereld waarin onversneden, traditionele genres grote sier maken, noch het soort dat doet mijmeren over hoe het vroeger allemaal zo veel beter was. Integendeel, de trips down memory lane zijn vaak voldoende om met terugwerkende kracht overmand te worden door schaamte, spijt en wrok. Wat roots als genre populair maakt bij een bepaald soort mensen is de obsessie met de voortgang van de tijd en wat hij met het verleden doet: het verstrijken ervan vult niet enkel het aantal herinneringen aan, het zorgt ervoor dat ze een toenemende troebelheid krijgen. Rootsmuziek is bij uitstek de kost van nostalgische dromers geobsedeerd door onmogelijke reconstructie.

Kennis weet zich ook overmand en opgejaagd door herinneringen, terugblikken en steeds waziger wordende beelden die hun sporen tot in het heden en de toekomst nalaten. Het gevecht tegen de tijd, een weemoedige strijd van quichoteske allure, wordt niet enkel vertaald door een eindeloos aantal verwijzingen naar seizoenen, jaren, dagen, leeftijden en betere tijden, maar ook door de gevoelens en gebeurtenissen die ze oproepen. Wat het ene moment meewarig doet glimlachen kan even later omgebogen worden in een stortvloed van frustraties. De rode draad die door Country Feedback Club loopt, lijkt er dan ook een van verandering en vergankelijkheid te zijn. Doorheen de plaat blijven relaties ontbinden, mensen ineenstuiken, en dromen verdwijnen achter teleurstellingen.

Kennis en de zijnen verpakken de verhalen in eenvoudige arrangementen, gestuwd door simpele melodieën en bescheiden instrumentatie. De rootspop, die zich comfortabel nestelt in de zone tussen Americana en klassieke pop, ergens tussen The Jayhawks en Crowded House, mag dan wel niet vernieuwend zijn, ze ademt en gunt de luisteraar op zijn beurt ademruimte. Nu eens zorgt dat voor Amerikaans georiënteerde cruise-muziek (“Alibi Of Summer”, “Forecast Rain”) met licht Vlaams accent, dan weer valt op dat Kennis de kunst onder de knie kreeg in de jaren negentig (zoals bij “Better Times” en “I Wish I Was Your Friend”, dat ook prima gepast zou hebben op een album van wijlen Hollandse alt.country-collega’s van Daryll-Ann).

Slechte songs vallen er niet te bespeuren op Country Feedback Club, maar er zijn er wel enkele die meer schitteren dan andere: “Sweet Memories” is een huppelde countryshuffle die de zoetzure nasmaak van herinneringen perfect illustreert: de zoektocht naar de voorbije, verloren tijd schenkt kleine momenten van extase bovenop het besef dat die tijd voor eens en altijd ontglipt is en de jonge en/of wilde dagen definitief achter de rug zijn. Ook heel mooi is “Simon & Garfunkel”, geschreven van op de zijlijn van het aardse tranendal en vast herkenbaar voor iedereen die na het einde van een relatie terecht kon bij zijn platencollectie.

Mooist van al is echter “Stars Of June”, een weemoedig pareltje à la World Party. Als een beknopt kortverhaal maakt het de luisteraar getuige van een ontmoeting tussen voormalige schoolliefjes en maakt het het gevoel tastbaar dat sommige herinneringen bijzonder maakt: een gevoel van eigenaardige herkenning dat tegelijkertijd als een handvol zandkorrels wegsluipt tussen de vingers. Kennis stelt zich kwetsbaar op zonder te vervallen in dagboeksentiment; enkele details en vage potlooduithalen zijn daarbij voldoende om het plaatje volledig genoeg te maken. Country Feedback Club weet de nostalgie naar een verleden (dat er misschien niet eens was) mooi uit te beelden, maar is geschreven vanuit het heden en met de vraag wat de toekomst in pacht heeft. Dat afsluiter “Cloud Walking Country” een song zonder echt einde is, is een treffende vondst.

Naar hedendaagse normen is dit een verdacht korte plaat, maar negen songs en een goed halfuur muziek zijn soms voldoende om te aandacht te trekken zonder die te laten verslappen. De band is ook zo verstandig om eerder te kiezen voor smaakvolle beperking dan voor overbodige franjes die het album niet nodig heeft. Dat alles maakt van Country Feedback Club een bescheiden, maar waardevolle toevoeging aan de Vlaamse rootspop.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − 1 =