Blof :: Oktober

Wie wordt meegesleept door Glenn Hansards The Swell Season en wie het jammer vindt dat Damien Rice dit jaar geen plaat uitbrengt, kan het best even verder lezen. BlØf heeft namelijk een halfzusje van die platen gemaakt: Oktober bevat dertien herfstbladeren van songs die neerdwarrelen in een plas waarin piano, strijkers, akoestische en spaarzame elektrische gitaar voor rimpelingen zorgen.

Dat is geen toeval: voor de opnames trok BlØf — veruit de beste en creatiefste Nederlandstalige band van dit decennium — naar Pickering House, het huis van Hansard waar hij en ook Rice al platen hebben opgenomen. De band wou zijn nieuwe album een even intimistische klankkleur meegeven. Dat is meer dan gelukt. De piano van Bas Kennis klonk nog nooit zo mooi en is een haardvuur waaraan de songs zich kunnen warmen. Strijkers glijden subtiel de nummers binnen als een bedeesde herfstzon door de ochtendmist (zoals in "Zo mooi, zo mooi"). De muzikale sfeer van The National hangt over deze plaat, luister bijvoorbeeld alleen al maar naar "Adem in". Alle nummers werden in één take opgenomen, en als daar 36 pogingen voor nodig waren, was dat maar zo — het leidt tot een veel te zelden gehoorde puurheid in deze Lage Landen.

Maar om die puurheid was het te doen. Na het grootschalige Umoja-project, waarin de band samensmolt met veertien culturen en grote podia deelde met tientallen muzikanten uit al die landen, wilde het viertal terug naar de basis. Vier vrienden die mooie muziekjes maken moest de essentie zijn, en die essentie was wat uit het oog verloren geraakt. Daaruit ontstond het beklijvende en essentiële "Eilanden", over hoe bandleden van elkaar kunnen vervreemden, met strofes die pijlen richten op uw traanklieren. Noem het gerust BlØfs "Falling Slowly". "Zo mooi, zo mooi", over een laattijdige miskraam, heeft hetzelfde effect.

"Oktober is de wreedste maand" klinkt het in het titel- en openingsnummer dat uw middenrif samentrekt, en dat is er aan te horen. Pijn en spijt zijn de kernwoorden op deze plaat, maar Oktober is veel meer de zalf op dan het zout in die wonden. Er hangt een zekere mistroost rond dit album, al is het tweede deel van dat woord het belangrijkste. Oktober heeft echter ook een keerzijde: de opname- en schrijfsessies in Ierland gingen zo vlot, dat het een tweeluik is geworden. April, dat volgend jaar ook in die maand zal verschijnen, bevat de meer optimistische nummers, al zal hun parfum ongetwijfeld een zelfde weemoedige geur verspreiden.

Deze Oktober is in donkerrode inkt geschreven, zoals de liefdesbrieven die op deze plaat uit "wanhoop" geschreven worden — "Jij moet uit mijn lijf" kreunt Jakobsen als de hese Bono die "In A Little While" zingt. Liefde wordt begraven als een hond ("Labrador") of er wordt met een hoofdschuddend verlangen naar teruggekeken zoals in "Van veraf was het zo mooi" — een van de drie nummers waarop Sarah Bettens trouwens de Lisa Hannigan van dienst is. Dat doet ze voortreffelijk, zoals in "Hoe lang blijf je binnen", een nummer als een ademwolkje op een koude winternacht. Wat haar in bloedverwanten van deze songs, zoals het duet met Thé Lau "Onder aan de dijk" lukt, lukt op haar eigen (solo)platen helaas niet.

"Wij geloven nergens in" bezingt dan weer een zekere gelaten angst, die tegemoet gelopen wordt met de uitmuntende ritmesectie van drummer Norman Bonink en bassist/tekstschrijver Peter Slager op kop. En zo klópt elke seconde op deze ontzettend sfeervolle plaat. Oktober trekt een dikke streep onder alles wat BlØf tot dusver heeft gedaan, al weerklinken er thematische echo’s van Blauwe Ruis uit 2001 in, een blok marmer waarin monumenten als "Weggaan" (een in onze taal zelden gehoorde mokerslag) en "Mooie dag" gebeiteld zijn.

Oktober is een — vooral dan de komende maanden — in ieder van u onderhuids sluimerende mood. Het is een ontzettend persoonlijke, broze, zelfs confronterende en vooral gedurfde plaat van een band die zijn publiek met heel wat nummers al naar uitverkochte stadions heeft gelokt, maar het nu nog meer bij het nekvel grijpt en dwingt te luisteren. En wie niet volgt: their loss. Laat het echter uw loss niet zijn en ondervind dat ook u zich niet meer kan voorstellen hoe u herfst en winter zonder deze plaat kan doorkomen. En om niet met een cliché te moeten eindigen, mag u voor een keer zelf de slotzin van dit artikel schrijven, met de volgende woorden: eindejaarslijstje – (pn) – nummer 1. Succes!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 + 3 =