Calexico :: 13 oktober 2008, AB

Sessiemuzikanten zijn gedoemd in de schaduw te leven, zo wil het grote boek der rockclichés, maar daar vegen Joey Burns en John Convertino al jaren hun voeten aan. De voormalige ritmesectie van Howe Gelb (Giant Sand, Op8) heeft met zijn eigen groep Calexico zijn voormalige broodheer qua succes al lang in de schaduw gezet.

Geen kwaad woord over Gelb overigens, maar met de aanstekelijke en vaak broeierige mix van rock, jazz, surf, fado, Mariachi-trompetten, Ennio Morricone soundtracks en alles wat nog maar vaagweg Zuiders feestelijk annex melancholisch ruikt, wisten Burns en Convertino al snel een veel groter en diverser publiek te bereiken. Geen wonder dus dat hun zaaloptreden in de AB ruim op voorhand uitverkocht was, in het bijzonder omdat de groep met Carried To Dust teruggrijpt naar de sfeer van de vroegere platen (Hot Rail, The Black Light en Feast Of Wire).

Dat deze tour in het licht van de nieuwe plaat staat, is niet meer dan logisch. In de bijna twee uur durende set (bissen inbegrepen) komt dan ook zowat de hele plaat aan bod en wordt het publiek vergast op knallende versies van "Two Silver Trees", "Writor Minor’s Holiday" en "Victor Jara’s Hand" naast zowat alle andere nummers uit de plaat. En omdat de groep naar goede gewoonte naast zijn vaste set van rasmuzikanten ook enkele vrienden/gasten meegebracht heeft, kan het duet "Inspiración" net als op de plaat beklijvend gebracht worden door Amparo Sanchez (Amparanoia) en trompettist/multi-instrumentalist Jacob Valenzuela.

Diezelfde Sanchez dook daarvoor al op tijdens "Roka (Danza de la muerte)" dat samen met een verstilde concertopener "Bisbee Blue" — Burns samen met pedal steelgitarist Paul Nihaus — aantoont dat het onderschatte Garden Ruin onterecht stiefmoederlijk behandeld is. Feast Of Wire daarentegen is altijd met de nodige égards ontvangen, wat ook nu uit de publieksreacties duidelijk is op te merken. Dat een opnieuw ijzersterke versie van "Across The Wire" uit die plaat al vroeg in de set het vuur in de pan doet slaan, mag dus geen verrassing heten.

Feast Of Wire maakt samen met Carried To Dust de hoofdmoot van het concert uit en Garden Ruin speelt een kleinere rol. Toch worden Hot Rail en zelfs Black Light evenmin uit het oog verloren. Marianne Dissard mag er deze avond dan wel niet bij zijn, met de in Brussel verblijvende chanteuse Françoiz Breut wordt een uitstekende vervangster gevonden. Zelfs al moet deze dan de tekst van "The Ballad Of Cable Hogue" (Hot Rail) en Slowness (op Carried To Dust ingezongen door Pieta Brown) van een spiekpapiertje aflezen.

Omdat aan het optreden en de set maar geen einde lijkt te komen, grijpt de groep bovendien niet alleen terug naar oudjes "Minas De Cobre" (The Black Light) en "El Picador" (Hot Rail) maar worden zelfs twee eigenzinnige covers ("Alone Again Or" van Love en "Desaparecido" van Manu Chao) gebracht, die zowel het origineel eer aandoen als zichzelf binnen het Calexico-universum plaatsen. Met de cultklassieker (mede dankzij de remix van Belg Buscemi) "Crystal Frontier" (Hot Rail) houdt de groep het na net geen twee uur tenslotte voor bekeken.

Twee jaar geleden stond Calexico samen met onder andere Iron & Wine tijdens Les Nuits Botanique in het Koninklijk Circus. Met Garden Ruin vers onder de arm koos de groep toen voor een meer song- en rockgerichte aanpak. Maar nu de nadruk duidelijk opnieuw op Zuiderse sferen komt te liggen, valt de weerslag daarvan op de optredens niet te ontkennen. Calexico treedt niet op, maar dompelt de concertganger een set lang onder in Mexicaanse festijnen waarbij het leven in al zijn facetten gevierd wordt, en ja daar horen heupbewegingen, handgeklap en veel tonggeluiden bij. Publieksparticipatie was ditmaal eens geen vies woord.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 1 =