Emiliana Torrini :: 13 oktober 2008, AB Club

Drank en Scandinaviërs, het is een moeilijke combinatie. Omdat ze in hun thuisland niet of nauwelijks mogen drinken, kan de gemiddelde Zweed of Noor a) zodra hij een landsgrens overschrijdt niet snel genoeg een pint of een glas whatever-zolang-het-maar-alcohol-bevat bestellen en b) niét tegen de drank. Het gevolg laat zich raden: zowel het snel te vergeten voorprogramma als Emiliana’s band zelf leden onder het lichtjes ontregelde morning aftergevoel dat de meesten onder ons zo goed kennen.

En dat was er — in het begin van het concert — jammer genoeg aan te merken. Frontvrouwe Torrini zelf leek er nog het minst last van te hebben. Zij had wellicht geopteerd voor de wetenschappelijk bewezen beste remedie tegen een kater: zo snel mogelijk weer een shot alcohol nemen. De muzikanten die haar omringden, leken haar tipsy enthousiasme echter maar matig te kunnen appreciëren: ze speelden de eerste vier-vijf songs allemaal een fractie te traag, alsof ze mooie liedjes als “Fireheads”, “Heartstopper” en het sowieso al slepende “Lifesaver” een Zevende Dag-arrangement hadden aangemeten.

Tussendoor ontpopte het meisje met de Italiaanse looks en het IJslandse accent zich tot een schuchtere stand-up-comedian light. Om het voortdurende en op den duur lichtjes irritante wisselen en stemmen van gitaren op te vullen, vertelde ze amusante verhaaltjes over het ontstaan van haar songs. Zo bleek “Me and Armini” haar tijdens een dronken repetitie te zijn “overkomen” en moest een bandlid haar een paar dagen later aan het bestaan ervan herinneren. We vroegen ons al af wie in godsnaam die “Armini” was, en nu blijkt dat ook Emiliana zelf het antwoord niet weet. Of toch: “Het is een vrouw die verdronk in mijn glas whiskey. Zo kwam ze in mij terecht en nu zingt ze via mij dit lied”. Doe ze nog eens vol, zouden we zeggen!

Gelukkig betekende de titelsong van haar nog altijd geweldige laatste cd een soort keerpunt in het concert. Even voordien hadden we namelijk het ergste gevreesd, toen zelfs het dartele “Big Jumps” niet van de grond kwam. “Me and Armini” deed dat echter wél en luidde meteen het mooiste kwartier van de avond in.

Wie onze recensie heeft gelezen, weet dat we lichtjes weg zijn van “Jungle Drum”, door Torrini de “meest uncoole song ever” genoemd. Ze heeft wellicht gelijk, maar het is wel een prijsbeest dat zelfs de grootste nurk tot een glimlach of zelfs een huppelpasje kan bewegen. Slechts één gebrek heeft die geweldige lap onversneden op muziek gezette onnozelheid: hij duurt niet meer dan 2 minuten, ook live. Mogen wij dan nu, hier, vandaag, een voor ons part very limited maar vooral very extended special long version vragen?

In het prachtige “Birds (Let’s stay awake and listen to the dark)” leek de groep elkaar voor het eerst écht te vinden, in het al even fantastische “Gun” vielen alle puzzelstukjes eindelijk in elkaar. Meteen werd duidelijk dat een fittere selectie wellicht wel voor een onvergetelijk concert had kunnen zorgen. Want laat één ding duidelijk zijn: de stem van Emiliana Torrini had geen last van dat ene glaasje teveel. De hele avond lang zong ze haar mooie liedjes helder en doorleefd.

”Always nice to have a bar”, wees ze tijdens een van de onbeholpen onderbrekingen naar de achterkant van de zaal. Da’s een statement waar wij ons op gelijk welke avond van gelijk welke dag 100% zouden achter scharen. Behalve déze avond.

Emiliana Torrini bewijst volgend voorjaar dat het beter kan, in de concertzaal van de AB.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 + drie =