Cyndi Lauper :: Bring Ya To The Brink

Meer dan tien jaar lang leek Cyndi Lauper gedoemd om haar eighties
hits tot in de oneindigheid te blijven herkauwen. Haar laatste
internationale release met eigen materiaal dateert ondertussen
alweer uit 1996. De opvolger ‘Shine’ werd na heftige veldslagen met
de platenbonzen enkel in Japan uitgebracht; wij moesten ons zoet
houden met een bevallige coverplaat (‘At Last’) en akoestische
herwerkingen van oud materiaal (‘The Body Acoustic’). Na het
succesvolle ‘True Colours’-project (een reeks concerten ter
verdediging van holebi-rechten) en gezien de recente
ontvankelijkheid voor herenigingen met oudere glorieën was de tijd
overrijp voor nieuw materiaal. En dus trok Cyndi met een tros hippe
namen uit het electro-circuit de studio in.

Het eerste wat we uit deze sessies te horen kregen, was de single
‘Set Your Heart’, disco nouveau met een cabaretlaagje die fris
klinkt, maar zich door het regenboogkleurige geluid meteen in een
niche nestelt. De erop aansluitende release ‘Same Ol’ Story’ breide
op een minder geïnspireerde manier verder op dit patroon en dreigde
te wijzen op een eentonig full album. Daaraan heeft Cyndi zich
echter niet laten vangen, want ‘Bring Ya To The Brink’ is een plaat
geworden die veel meer in zijn mars heeft dan leverancier voor een
‘Queer As Folk’-soundtrack.

Lauper sloot haar akoestisch georiënteerde periode af en keert met
deze plaat terug naar de dansvloer. Wat in een krampachtige poging
tot jongdoenerij had kunnen uitmonden, heeft tot een geslaagd
experiment met een nieuw geluid geleid. De plaat schiet al zeer
straf uit de startblokken: de strakke electro van ‘High And Mighty’
doet even denken aan Moloko’s ‘Forever More’; ‘Into The Night’
loopt van een trance-flirt over in een subliem poprefrein.

Ondanks de kunstmatige arrangementen doet de plaat niet klinisch
aan. Lauper heeft voldoende karakter in haar stem om niet zomaar
als een prefabproject te klinken. Een nummer als ‘Raging Storm’ zou
in de handen van Britney verwelken, maar transformeert hier tot
eersteklas pop. Bovendien werken de talrijke samenwerkingen geen
persoonlijkheidsverlies in de hand: de meeste gasten kenden
duidelijk hun plaats en zetten zich in om in de eerste plaats een
Cyndi Lauper-nummer te maken. Dragonette schreef met ‘Grab A Hold’
een nummer dat de sfeer van ‘She’s So Unusual’ vertaalt naar de 21e
eeuw. De Zweedse house-DJ Axwell hield het opvallend sober bij de
tragere afsluiter ‘Rain On Me’ en schreef zo een nieuwe ‘Time After
Time’. Enkel Kleerup drukte duidelijk zijn stempel op ‘Lay Me
Down’: een schot in de roos, maar wel eentje dat klinkt als de echo
van zijn werk met Robyn (‘With Every
Heartbeat’).

Vijfentwintig jaar na haar doorbraak kan Cyndi Lauper nog steeds
fantastische popnummers schrijven. Als totaalpakket behoort ‘Bring
Ya To The Brink’ tot de beste totaalpakketten uit haar carrière. Er
zit voldoende variatie binnen het concept (‘Give It Up’ is een
lekker ongecompliceerde energieboost, ‘Echo’ begint synthetisch
onderkoeld maar onthult gradueel een kloppend hart en de Basement
Jaxx-samenwerking ‘Rocking Chair’ loenst zelfs even naar M.I.A.). In
tegenstelling tot vorige albums zijn hier bovendien geen vullertjes
te bespeuren. Doorheen haar carrière heeft Cyndi Lauper – over het
algemeen met recht en rede – steeds de duimen moeten leggen voor
Madonna; als we ‘Bring Ya To The Brink’ naast Hard Candy leggen,
heeft Lauper anno 2008 toch eindelijk een veldslag gewonnen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier + 4 =