Lambchop :: OH (Ohio)

City Slang, 2008

Enkele dagen geleden concerteerde Raymond van het Groenewoud op
schijnbaar onnavolgbare wijze in de Ancienne Belgique. Dat deed hij
in het kader van Rewind, het concept waarin grote vaderlandse
artiesten hun debuut nog eens afhaspelen in de AB. Afhaspelen
klinkt uiteraard wat oneerbiedig, in het geval van RvhG’s ‘Nooit
Meer Drinken’ moeten we eigenlijk gewag maken van het herscheppen
van een waar artistiek hoogtepunt.

Dit als een wat flauwe inleiding op OH (Ohio), de nieuwe worp van
onze favoriete bard uit countryland Nashville. Verwacht evenwel
geen cowboyboots of Dolly Parton bij de band rond Kurt Wagner, want
Lambchop doet alles their way. ‘Of Raymond’ – vandaar – is naar
het eind toe een nummer dat de plaats van Lambchop in het
hedendaagse poplandschap of in Nashville’s geschiedenis perfect
positioneert. Het nummer is een pak korter dan het gemiddelde van
de plaat, en houdt op die manier de aandacht even op de
werkelijkheid, daar waar we na de voorgaande zes nummers ergens op
een Mexicaanse prairie vertoefden. U hoort, ‘OH (Ohio)’ is een
prima plaat geworden.

Dat laat opener en titeltrack ‘OH’ al meteen merken. Een zoete
achtergrondstem bij de zware bas van Wagner begeleidt de
akoestische tristesse met een maximaal resultaat. Het is een
aanloop die tellen kan. Bij ‘Slipped, Dissolved And Loosed’ weten
we dan al: als het plebs zich straks weer het delirium zuipt, baadt
huize Delafontaine in een esoterische walm van poésie pure. En de
tank raast door. ‘I’m Thinking Of A Number (Between 1 & 2)’
zegt als titel al alles waar Lambchop voor staat. De snik in de
ironie lijkt zo oud als de straat, maar zelfs Richard Leeuwenhart
had hierbij Cercle Bruggegroen uitgeslagen. Ook ‘A Hold Of You’
sluit aan bij dat niveau, tussendoor merkten we een cumulatiepunt
op het wat sneller getokkelde ‘National Talk Like A Pirate
Day’.

Ook ‘Sharing A Gibson With Martin Luther King’ is opvallend uptempo
voor Lambchop. De titel is minstens een AKO Literatuurprijs waard,
het nummer net geen plaats op dit album. Het algemene niveau van OH
(Ohio) ligt zo hoog dat je óns niet kan verwijten de norm te hebben
vastgelegd.

Er is evenwel geen man overboord. ‘Of Raymond’ en voetbalanthem
meets bildungsroman ‘Please Rise’ volgen weergaloos waar ‘Popeye’
Ray Davies’ clownstranen ironiseert. Zelden hebben we zo gelachen
bij een plaat die een dergelijke somberheid trekt. Op ‘Close Up’
blogt Wagner op grootse wijze. Hij is het kind van tien dat zijn
ouders vertelt wat hij at op kamp, en is daarnaast de éminence
grise die aan die prepuber uitlegt dat sommige dingen nu eenmaal
enkel werken in 4/4. ‘I Believe In You’ is de dito afsluiter voor
wat we – nu het winter wordt en donker wordt en lijstjestijd nadert
in dit vak – als een van de platen van het jaar durven
bestempelen.

Van’ Posterchild’ (geen grap!) tot ‘OH (Ohio)’, het is een
metamorfose waar zelfs Boy George zijn hand voor omdraait. Met de
jaren heeft Wagner maturiteit bijgekregen en Lambchop gemaakt tot
de band die Bonnie Prince Billy het best heeft begrepen, de
romantiek tot country smeedt, en ons alvast vijftig minuten inkijk
in hun cultuur verschaft. In deze tijden van CCTV een welgekomen
afwisseling.

Lambchop speelt op 26 oktober in de AB

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − elf =