Lawrence English :: Kiri No Oto

Met Varying Degrees Of Winter gooide de Australische geluidskunstenaar Lawrence English nauwelijks een jaar geleden nog een album op het vuur. Zijn achtste solorelease kraakte en ruiste opnieuw zo hard (of beter: stil), dat de vraag rees hoeveel hij nog zou te vertellen hebben. Zelfs sfeerplaten en soundscapes kunnen niet eindeloos voortborduren op eenzelfde thema.

English wil evenwel niet zomaar klanktapijten breien maar een verhaal brengen waarbij de inbreng en (re)actie van de luisteraar een integraal deel uitmaken van de beleving en ervaring. Op Kiri No Oto blijft hij enerzijds zweren bij abstracte klanken en een non-melodieuze mathematische opbouw, maar anderzijds wil hij ook het roer omgooien door voor een drastisch verschillende aanpak te kiezen. De titel van de plaat laat zich vertalen als "geluid van mist" of "geluid van nevel" en hint aldus naar de doelstelling van English.

De opnametechnieken voor dit album zullen ook op de volgende releases toegepast worden en hebben als doel de luisteraar onder te dompelen in een auditieve nevel waardoor alle herkenningspunten wegvallen en de luisteraar op zichzelf terugvalt. Net zoals een reiziger die zich in een mistbank bevindt, gedwongen is (of de facto vrij is) om de objecten in zijn gezichtsveld te herdefiniëren vanuit zijn verstoorde visie, dient de luisteraar uit de nevel van klanken en geluiden zelf zijn ervaring te distilleren.

Een dergelijk pretentieus dan wel intrigerend uitgangspunt leent zich gemakkelijk voor bespiegelingen over de moderne muziekbeleving en de manier waarop de doorsnee luisteraar daarmee omgaat — of hoe hij muziek ongeïnteresseerd ondergaat. Een gezochte en semi-misplaatste uitweiding rond Theodor Adorno’s visies op muziek(beleving) ligt niet alleen voor de hand, maar speelt ook English’s visie in de kaart. Alleen is het maar de vraag in hoeverre en of men gebaat is bij dergelijke uitweidingen die geen concrete maar uiterst subjectieve visie op het album geven.

Anderzijds blijft het moeilijk om wat in essentie niet meer is dan een opeenvolging van sfeergeluiden te bespreken aan de hand van de gangbare rockcriteria. Nummers als "Organs Lost At Sea" of "Soft Fuse" bieden geen vertrouwd kader aan. De aanzwellende en aftrekkende klanken roepen primaire emoties op en scheppen een gevoel van aliënatie en onrust voor wie niet vertrouwd is met dit soort "muziek". Veel meer dan op zijn vorige plaat gaat English de confrontatie aan door voor "luid" te kiezen en met frequenties te werken die inwerken op het gehoor en geluid hervormen.

Steriel is de plaat ondanks zijn uitgangspunt dus zeker niet, want waar pakweg Bloc Party middels tekst en muziek onder meer de grootstedelijke paranoia aankaartte, heeft "Commentary" voldoende aan enkele met elkaar verbonden klanklagen. Het is haast fascinerend om te merken hoezeer louter geluiden zoveel emoties kunnen los wekken. Getuige daarvan zijn ook "Allay" en "Oamura", die elk een verschillend gevoel oproepen en zich net als de andere tracks een eigen identiteit aanmeten.

Door doelbewust een album uit te brengen dat in de eerste plaats als een modern kunstwerk (los van zijn potentiële waarde) moet worden gezien, zet English elke muziekrecensent onmiddellijk schaakmat. Kiri No Oto als een album bespreken dreigt de recensie zinledig — want te subjectief — te maken terwijl een reflectie op het idee paradoxaal genoeg een recensie net zo zeer onzinnig maakt.

Maar zelfs zonder diepgravende analyses of oppervlakkige opinies blijft één ding duidelijk. English bewijst opnieuw niet alleen dat zijn muziek doordacht is maar ook dat het geen intellectuele spielerei nodig heeft om te blijven boeien. Kiri No Oto is een plaat die Wittgensteins adagium (er wordt gezwegen waarover men niet kan spreken) perfect begrepen heeft. Dit is een album dat bewust moet worden ondergaan opdat het onbewuste zijn werk kan doen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf − 8 =