U heeft zich waarschijnlijk nog nooit afgevraagd hoe stroperige Ozark Henry-achtige vocalen op Dylaneske gitaarmuziek zouden klinken, en misschien wilt u dat zelfs niet. In dat geval heeft u uiteraard gelijk, maar het blijft een feit dat onbekend onbemind is, en voor het beperkte publiek dat toch nog altijd net dat ietsje verder wenst te gaan, zijn wij niettemin blij Ron Franklin te kunnen aankondigen.
Wie naar de website van Ron Franklin surft, komt er referenties als Buddy Holly en Chuck Berry tegen en die zijn zeker niet uit de lucht gegrepen: met "Western Movies" opent Franklin zijn plaat immers in het soort swingende rockstijl dat de USA van de fifties en de sixties typeerde. Dat Franklin hierna met het veel rustigere "Call It A Night" plots implodeert, is bijgevolg wel even schrikken. Een onaangename verrassing is dat nummer echter niet, want het is in dit liedje dat Franklin voor het eerst een paar keer onaangekondigd zijn tergend trage mondharmonica boven haalt. Het nummer toont ineens Franklins sterkste en zwakste punt: met de mondharmonica snijdt Franklin meer door merg en been dan hij ooit met zijn nasale stem en klagerige lyrics voor elkaar kon krijgen. Een stijl die hij met het meer rockende "Dark Night, Cold Ground" vervolgens weer even bruusk achter zich laat.
Wie "Do Not Wait ’Til I’m Laid ’Neath The Clay" hoort, zweert dat Franklins kracht in het rustig rocken ligt: met een nog meer spectaculaire mondharmonica levert hij het beste van Ron Franklin af, maar daar staat dan wel weer het minder geslaagde "Dear, Marianne" tegenover, een nummer waarin hij zijn nasale geluid te fel de muziek laat overheersen. Er zit weliswaar een vurige mondharmonica in, maar dat helende effect wordt volledig teniet gedaan door een uitzonderlijk eentonige zangpartij, waarmee hij waarschijnlijk zowel Ozark Henry als Koen Buyse naar huis kan zagen.
Dat Ron Franklin het moeilijk heeft met het vinden van een goede mix tussen stijlen, lijdt bijgevolg geen twijfel. Toch lonkt er hoop om de hoek: met "That’s Just The Love I Have 4 U" klinkt Franklin immers als een inventieve singer-songwriter zonder dat zijn stem aan herkenbaarheid hoeft in te boeten. Het nummer heeft het weliswaar niet in zich om een grote hit te worden, maar gaat wellicht wel het langste mee omdat het na een paar luisterbeurten nog steeds niet op de zenuwen werkt.
Dat liedjes als "Visions Of Parfume" en "The Elocutionist" — beide nummers met dezelfde onderhoudende, niet storende stijl als "That’s Just The Love I Have 4 U" — een beetje weggemoffeld staan op het tweede gedeelte van het plaatje, bevestigt ons vermoeden dat Franklin zich niet goed bewust is van hoe hij het best klinkt. Het is hem vergeven omdat Ron Franklin nog maar een debuutplaat is, maar of er echt veel hoop is, blijft maar de vraag. Zeker wanneer je hem in de finale momenten met "We Ain’t Got No Home" nog maar eens een prachtige melodie hoort overstemmen met zijn overdreven stemgeluid.
Dat wij voor het plaatje maar moeilijk de loftrompet boven kunnen halen, mag bijgevolg niet verbazen. Franklin heeft weliswaar voldoende talent om het te maken, maar zelfs als wij zijn nasale gekweel een warm hart zouden toedragen, dan nog is Ron Franklin te inconsistent en te vrijblijvend om te scoren en te bekoren.
