Mama Rosin :: Tu As Perdu Ton Chemin

De grootste muzikale verrassingen komen vaak voort uit de minst voor de hand liggende kruisbestuivingen. Dat geldt eveneens voor het Zwitserse Mama Rosin: het combo kwam op het lumineuze idee om folk, ska en punk met elkaar te vermengen. Het resultaat klinkt speciaal, maar bovenal als een goede reden tot feesten.

Het hoesje van Tu As Perdu Ton Chemin laat met zijn idyllisch baaitje reeds vermoeden dat Mama Rosin een tropische groep is. De groep komt nochtans vanuit het centrum van Europa, namelijk uit het Franstalige gedeelte van Zwitserland, waar er toch niet zo vaak feestgroepen uit de grond rijzen. Misschien dat Mama Rosin toch in een luchtstroom uit de zonnige Provence is terecht gekomen? Het zou in ieder geval kunnen, want Valence — thuisbasis van de feestvarkens van Dionysos — ligt nu niet zó ver van Zwitserland.

Mama Rosin is echter niet het soort groep dat met een foute mix van het Frans met wat andere Europese talen interessant probeert te zijn, maar werkelijk een combo dat zijn feestgehalte uit zijn muziek haalt. Met opener "Ti Moreau" haalt de groep immers meteen een accordeon boven om het publiek zo tot ouderwetse dansjes te motiveren. Verwacht u echter niet aan oubollige muziek, want Mama Rosin bespeelt zijn accordeons met zoveel passie en vuur dat ze haast als rockgitaren klinken.

Dat neemt niet weg dat u best niet te veel op de teksten let: de mannen van Mama Rosin klinken immers als een stelletje dronken, lallende zeerovers en het duurt tot "La Valse Criminelle" voordat men iets — niet veel — uit de lyrics kan opmaken. Het nummer straalt echter zoveel ambiance uit dat Mano Negra niet ver weg lijkt.

Met een dergelijke mix van opvallende en net iets minder opvallende, maar daarom nog niet minder sfeerscheppende nummers, kabbelt Tu As Perdu Ton Chemin lekker verder. Het bepaalt het ritme van een hoopvolle, doch niet te opdringerige debuutplaat. Met "Les Secrets De L’Evangeline" schotelt Mama Rosin het publiek bijvoorbeeld een smaakmakend niemendalletje voor, om met "Dancing Shoes" even later weer het grove geschut boven te halen. Dat het liedje zijn naam werkelijk niet gestolen heeft, blijkt uit de Afrikaans getinte melodie waarbij het aartsmoeilijk is om niet aan topless dansende negerinnetjes te denken.

Een nummer als "Quoi Faire" maakt op zijn beurt duidelijk dat Mama Rosin toch nog steeds met één been in het punkgenre staat: het liedje is met zijn uiterst meebrulbare refrein immers perfect geschikt voor concerten in open lucht en het nummer leent zich wellicht zelfs perfect tot moshpartijen. Daar verandert het melancholische accordeon niets aan.

Het resultaat is een plaatje dat niet perfect, maar oh zo charmant is. Daardoor valt Tu As Perdu Ton Chemin zelfs te vergelijken met het verhaal der liefde: het zal nooit allemaal perfect zijn, maar binnen het grote geheel dat het leven heet, maken de details wel de kleurrijke facetten uit, waardoor het allemaal memorabel blijft. Niet dat wij eraan twijfelen dat de opvolger nog beter wordt, maar intussen smaakt Tu As Perdu Ton Chemin als dat onvergeetbare allereerste lief en dat kunnen wij echt wel appreciëren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht + veertien =