Een band die enkel bestaat uit elektrische gitaren, een basgitaar en een drum, moet het na enkele albums maar al te vaak hebben van een rits nieuwe instrumenten om interessant te blijven. Zoniet, dan moet hij een vernuftig en hoogst aanstekelijk gitaargeluid hebben dat nooit gaat vervelen of hij mag zichzelf afschrijven. A Brand toont met zijn jongste en derde plaat Judas dat hij tot die laatste categorie behoort.
Tot nog toe zorgden de opzwepende rock-’n-rollnummers van A Brand er bij optredens steevast voor dat mannelijke zeloten stagedivend de lucht ingingen en vrouwelijke dwepers hun slipjes –niemand die dat nog van doen lijkt te hebben, zie Paris Hilton en consorten — onstuimig richting podium gooiden. Bij komende optredens zouden er best meer aanstekers dan mensen en/of slipjes de lucht kunnen ingaan. De rustigere nummers zoals “Drop The Messiah”, “Name Up Inlights” en het erg innemende “Where’s Your Heart”, raken veel beter de bal dan hun driftigere nummers. Enkel “Paper Covers Rock” weet in dit rijtje niet te boeien. Uptempo nummers als “Lesser God” en “Judas” botsen meer dan ze klinken en ook bij “The Bubbles” lijkt er een kink in de kabel te zitten.
Niets om grijze haren van te krijgen want er zijn genoeg goede nummers om de zwakke het hoofd te bieden. Zo zorgen publiekslieveling “Time”, “Can’t Help It” met zijn heerlijke gitaarlijnen, “Love You Better” met een frisse vrouwelijke noot en “Resolver” ervoor dat er voldoende pittigheid in de zaak zit. In “Mad Love Sweet Love” levert de rock- ’n-roll van A Brand gecombineerd met de verrukkelijke gaststem van Michael Houston (een Afro-Amerikaanse straatmuzikant van 62) een geniaal Barry White goes rock ‘n’ roll moment op. Eentje om warm van te worden.
Een vlijmscherp geslepen nummer genre “Hammerhead” zit er evenwel niet in en dat is toch een gemis, des te meer omdat de mannen van A Brand het zeker in zich hebben om nog zo’n wapenfeit uit de kast te halen. Sinds dat befaamde nummer wachten we met z’n allen op een even aanstekelijke opvolger. Wil A Brand bij de grote massa voor meer herinnerd worden dan ‘die gasten met die mieterse single “Hammerhead”’, dan zal hij effectief met zo’n voltreffer over de brug moeten komen. Het is de vloek van dit zegevierend nummer. Met “Time” doet de band alvast een verdienstelijke poging, maar verder dan ‘in de buurt’ komt het nummer niet.
We missen in dit album met andere woorden een kers op de taart, maar niettemin is het geheel behoorlijk appetijtelijk. U mag rekenen op de oude en succesvolle formule die A Brand al van bij het begin hanteert. Verwacht geen vernieuwing, maar wel een bewijs dat de mannen nog steeds fantastische dingen kunnen doen met hun gitaar.
