The Offspring :: Rise and Fall, Rage and Grace

Columbia, 2008

Wij houden van The Offspring. Hun ‘Americana’ (door de kerstman bij
ons te vondeling gelegd) is zowat de eerste plaat die we écht goed
vonden, en met terugwerkende kracht roept ook ‘Smash’ de
tienerpuistjes bij ons op. Kunst met de grote K was het niet, maar
al sloeg je ons dood, zelfs met de beste wil ter wereld konden we
in het repertoire van deze mannen geen échte stinker aanduiden, ten
dele omdat ze als geen ander een vrolijke punksong in de vingers
hebben, anderzijds omdat we de mindere nummers gaarne door de
vingers zagen, zolang er maar een klepper genre ‘Self Esteem’ of
‘The Meaning Of Life’ was om die te compenseren.

Jammer, heel jammer dus, maar ‘Rise and Fall, Rage and Grace’
doorprikt genadeloos een onzer jeugdzekerheden, The Offspring kan
dus toch een slechte plaat maken, althans voor de helft. Fletse,
ongeïnspireerde refreinen, overgerycleerde punkriffs en bitter
weinig speelplezier, over het luisterplezier hoeven we dus al niets
meer te zeggen. ‘Kristy, are you doing OK?’ klinkt als Blink 182
godbetert (argh, de spoken uit het verleden doemen weer op). Niet
slecht hoor, maar mag het soms wat meer zijn? Zo mogelijk nog meer
inwisselbaar klinken ‘Rise and Fall’ en ‘Let’s Hear it From Rock
Bottom’, Green Day uit het zevende knoopsgat (we spoelen dra onze
mond met zeep). Wat ‘Nothingtown’ betreft kunnen we niet veel
slechts verzinnen, omdat we het ons eerlijk gezegd niet meer
herinneren. Een goed teken is dat natuurlijk nooit. ‘Half-Truism’,
‘Trust in You’ en single ‘Hammerhead’ mogen er dan weer wel wezen.
Vlotjes meezingbare punk zoals we die graag mogen, op ‘Ignition’ of
‘Smash’ zouden ze weliswaar tot de zwakkere broertjes behoord
hebben, maar hey, ze zouden er tenminste kunnen opstaan, wat een
behoorlijke verademing is tegenover de bedenkelijke kwaliteit die
voordien al de revue gepasseerd zijn.

Dan nu de positieve noot! “Now dance fucker dance” klinkt
het in ‘You’re Gonna Go Far, Kid’, en de discobeat die netjes onder
de puike melodie gemonteerd is voegt zowaar de daad bij het woord:
zeer dansbare stuff. ‘Take Me Nowhere’ wilden we aanvankelijk in de
vuilbak kieperen, maar hoe meer we het horen, hoe meer we gewonnen
zijn voor deze The Offspring goes Bad Religion. De duim omhoog dus,
evenals voor ‘Stuff is Messed Up’, enorm catchy. Tweemaal weet
‘Rise and Fall, Rage and Grace’ ons bij het nekvel te grijpen, met
name in ‘A Lot Like Me’ en ‘Fix You’, dat sterk naar Linkin Park
neigt, maar dan wel de goeie Linkin Park, en daar mag men ons elke
dag mee verstrooien. Qua verrassinggehalte spant ‘Fix You’ echter
de kroon. Zowaar een ‘schoon’ nummer, Kippenvel van een The
Offspring-plaat verdorie, dat we dat nog mogen meemaken.

‘Rise and Fall, Rage and Grace’ blijven we een teleurstelling
vinden, maar de enkele pareltjes die tussen het gruis pronken
zullen er ons vaker doen naar teruggrijpen dan naar het gros van
hun oeuvre. Of hoe we dan toch op ons cynisme gepakt zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht + 6 =