541, 2008
Men neemt 1 drummer en voegt daar 1 dj aan toe. Kruisingen tussen
muzikanten leiden steevast tot verrassingen en dit is bij de heren
Luuk Cox en Jimmy Dewit niet anders. Twee jaar geleden besloot het
duo onder de naam Shameboy de studio in te duiken én met succes:
debuutalbum ‘Hi, Lo And In Between’ bevatte kleppers als
‘Rechoque’, ‘Wired for Sound’ en ‘Strobot’. Een nieuwe danssensatie
was geboren.
Ondertussen zijn we weer twee jaar verder en ligt ‘Heartcore’ in de
winkel, naar de gelijknamige single ‘Heartcore’. Een titel die doet
vermoeden dat beide heren de trance/hardcore regionen hebben
opgezocht, maar na het beluisteren blijkt dit gelukkig loos alarm.
Shameboy klinkt namelijk frisser en opwindender dan ooit en dat
zullen we geweten hebben.
Net als ‘Hi, Lo And In Between’ duurt ‘Heartcore’ nog geen uur,
maar voor een elektroplaat is dat kort en krachtig genoeg. In tien
nummers worden we getrakteerd op een doorsnede van de huidige
elektropunk-rave-bigbeat hype, een stroming waar deze
elektrocrooners duidelijk kaas van hebben gegeten.
Opener ‘After All The Damage’ doet ons denken aan de vroege
Chemical Brothers, maar dan doorspekt met Cox’ melodieuze analoge
synthgeluiden die altijd op het juiste ogenblik de bassen en bleeps
overstijgen. Een fenomeen dat we ook bij ‘Stumble’ horen
terugkeren.
Singles ‘Heartcore’ en ‘Splend It’ neigen dan weer eerder naar
elektropunk, terwijl ‘Splend It’ ons doet genieten door haar
overdrive oorgastische outtro en ‘Heartcore’ ons voortdurend
meeneemt op een parabool van climaxen.
‘Our Peggy Ate Her’ en ‘Time Skipper’ kunnen ons heel wat minder
bekoren: de overdaad aan effecten als attack, decay, sustain en
release was hierbij de grootste spelbreker.
Afsluiten doet de plaat in stijl met ‘Abfahrer’, een übervet nummer
dat het beste van Digitalism, Boysnoize
en Shameboy zelf bundelt tot een vijf minuten durende track met
meerdere soundlagen die voortdurend wisselen van voor- naar
achtergrond.
Er rest echter nog één huizenhoog hiaat waar we niet omheen kunnen:
Shameboy is niet de Vlaamse Justice, Alter Ego of
Vitalic, ondanks alle sterke imitatio’s en aemulatio’s. Want waar
deze acts zichzelf steeds weer weten her uit te vinden, blijft
Shameboy consequent dezelfde watertjes bevaren. Sommigen beschouwen
dit als trouw blijven aan een zelf-ontwikkelde sound, wij
interpreteren Shameboy echter als een duo dat verdomd goed weet hoe
aanstekelijk ‘dansvloervoer’ te produceren, maar voortdurend
dezelfde succesformule toepast zodat er op ‘Heartcore’ eigenlijk
geen enkel minderwaardig nummer te bespeuren valt.
Dit is al een verdienste op zich en daarom is ‘Heartcore’ de vier
sterren meer dan waard, maar voor hun derde plaat mogen Luuk en
Jimmy wat experimenteler uit de hoek komen.
Tenslotte nog één tip voor de festivalmaanden: trek u vooral niets
aan van deze recensie en neem deel aan de orgie van dampende
lichamen en onstuimige bassen die Shameboy teweegbrengt. Los
gehen!
http://www.myspace.com/shameboy
