WERCHTER 2008: Shameboy :: donderdag 3 juli, Marquee

Voor Shameboy kent de festivalzomer na twee jaar spelen geen geheimen meer; er is ondertussen geen boerengat, geen lokaal festival meer of het danceduo heeft er gestaan. Geen wonder dat Jimmy Dewit en Luuk Cox bovenaan het lijstje stonden toen er een vervanger voor Chris Cornell gezocht moest worden.

De groep bedankt met een stomende set die recht naar de onderbuik gaat. Met dodelijke precisie knalt het tweemanschap zijn electro de massa in. Dat de groep ook al eens oog heeft voor traditionele songstructuren, helpt. Er zijn weinig danceformaties waarbij je zo gemakkelijk het ene nummer na het andere kunt onderscheiden: van het funky ritme in "Sunday Punk" tot de bliepjes van "Monofour" zijn ze allemaal instant herkenbaar.

Dewit en Cox zijn meesters in de efficiëntie en niet te beroerd om meteen voor de benen te gaan. Dat Dewit een door de wol geverfde dj is die zijn publiek kan lezen, is ook een troef: Shameboy weet als geen andere band wanneer op te bouwen naar een climax, even in te houden, en weer los te laten voor een beukende finale.

Zo dendert de nog steeds niet vervelende doorbraakhit "Rechoque" al vroeg in de set als nooit tevoren, pompen de bassen in "Strobot" dat horen en zien vergaan … Tot ver buiten de tent hebben de knoppentovenaars beet en op de houten vloer voor de Marquee worden de beentjes voor het eerst op dit festival grondig gestrekt.

Een golvend "Heartcore" stuwt de set naar een knap einde. Schrijf het maar op: Shameboy is internationale klasse die we eigenlijk al lang aan het buitenland kwijt hadden moeten zijn. Geniet er deze zomer van, nu ze hoogstwaarschijnlijk nog op een pensenkermis bij u in de buurt spelen. U wil een conclusie met een flauwe woordspelingè Komt-ie: de boenk van Shameboy was er boenk op.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − 1 =