Jim Cole :: Soul In 2

Een goede timing mag je nooit onderschatten. Dat vond ook Jim Cole, die het materiaal voor zijn debuut al ettelijke seizoenen had laten rijpen, maar slechts een van de vier echt geschikt vond om zijn plaat in uit te brengen. Terecht: Soul in 2 smeekt er gewoon om onder een zelfzekere lentezon uit open autoraampjes te spatten.

De 28-jarige Jimmy Colman, een uit Geraardsbergen afkomstige Gentenaar met Paraguyaanse, Spaanse en Amerikaanse wortels, opereert al jaren in de luwte en had al geruime tijd genoeg materiaal bijeengeschreven voor een eerste plaat. De dingen werden echter niet overhaast en met resultaat: het debuut van Jim Cole, de zevenkoppige groep rond de frontman, staat er met een volwassen en rijke sound die lonkt en knipoogt naar Motown en zich maar wat graag spiegelt aan Prince en Marvin Gaye.

Opener "Things" bulkt al meteen van die referenties naar Prince: check de funky touch, de falsetstem van de singer-songwriter, het swingende ritme: alles zit op de juiste plaats. Alleen het botergeile van de Minneapolis Midget ontbreekt op onze checklist, want Cole kiest op Soul in 2 voor het overgrote deel resoluut voor de suikerzoete variant van de soul. Thema’s als dolle verliefdheid, smachten naar die ene onbereikbare en kermen om een vertrappeld hart worden dan ook ten gronde uitgespit en bezongen.

Op zijn best levert dat bruisende songs op als "Someday Charlotte" en "Stop!", dartel als jonge veulens in een wei. De songs drijven op een zomerse feel, nodigen prompt uit tot heupwiegen en vingerknippen, en hebben dus alles wat een instant feelgoodsong nodig heeft. Ook wanneer Cole in een iets lagere versnelling schakelt, zoals in het luilekkere ’Can’t Get You Off Off My Head" en "Ever Since", sijpelt de genoeglijke warmte uit elke porie van de songs.

Getuige "So Am I" en ook het als vooruitgestuurde single bekende "Goodbye", kent Cole bijzonder goed de opbouw van een kraaknette soulvolle popsong, fris en luchtig als een goed opgeklopte sabayon. De zanger kan daarbij bovendien ten volle rekenen op een hechte groep die door de jaren heen met hem is meegegroeid, en hij toont geen schroom om uit te pakken met zijn verbazende stembereik. Voor een zwarte soul brotha zal Cole dan wel niet meteen genomen worden, een geloofwaardige blanke soulzanger horen we hier wel aan het werk.

De in honing gedrenkte songs lepelen bijzonder makkelijk en smakelijk naar binnen, maar jammer genoeg zijn de zoetsappige arrangementen niet altijd op zijn plaats en had het bittere en zelfs zure smakenpalet ook wel mogen worden aangesproken. Zo draagt een song als "Soul in 2", over door je geliefde bij het groot huisvuil geparkeerd worden, met zijn vrolijk swingende verpakking manifest de verkeerde boodschap uit. Iets minder schaterlachen in de zon, iets meer huilen naar de maan, leek een gepastere combinatie. Ook toont zich in de beperking de meester: iets minder songs zou dit album meer spankracht verleend hebben, maar passons.

Ten huize Jim Cole is het handenwrijvend aanschuiven aan een zomers buffet met suikerzoete amuse-gueules, het is alleen zaaks bij de beste gerechten zich kogelrond te eten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × vijf =