Sam 9 :: Dubbel en dwars (Bosschaert en Legendre) + Sam 10 :: Aan de grond (Bosschaert en Legendre)

Sam is terug! Onze favoriet pin-up in kindvriendelijke verpakking is na een afwezigheid van bijna een decennium opnieuw alive and kicking. Dolletjes!

Hier gaan we niet onnozel over doen: Sam is puur jeugdsentiment. Een niet onknappe meid die bovendien een groot deel van haar tijd vult met dagdromen, sociaal engagement dat de evenwichtsoefening tussen ludiek en belerend zonder kleerscheuren volbrengt en bovenal een charmante, grungeachtige tekenstijl die een aangename versie van la Flandre profonde neerzet: zonder twijfel is Sam onze favoriete familiestrip van de jaren negentig.

Met het einde van dat decennium was de kaars echter uit en gingen scenarist Marc Legendre en tekenaar Jan Bosschaert elk hun eigen weg. Daarmee kreeg Sam niet de kans om te verzanden in voorspelbaarheid en behielden de acht verschenen albums hun frisheid, waarmee — Baxter en Nino even buiten beschouwing gelaten — gerust van een unicum gesproken kan worden. Want wordt een strip voor een breed publiek doorgaans niet uitentreuren uitgemolken, als was het de eerste de beste ordinaire soap? En dat alleen maar om den brode?

Maar goed, Legendre en Bosschaert hebben elkaar terug gevonden en zijn, ondanks hun andere activiteiten, met een rotvaart opnieuw in Sam gedoken: deel 9 verscheen afgelopen najaar, 10 ligt nu in de winkel en nummer 11 staat gepland voor deze herfst. Het lijkt wel alsof de heren met die productiviteit de schade van de verloren jaren willen inhalen.

Dat lijkt ook af te stralen naar het enthousiasme dat van beide albums spat: nog meer dan vroeger knallen de verhalen op explosieve wijze alle kanten op. Tegelijk loopt het daardoor bij momenten mis: Aan de grond valt op den duur ten prooi aan overenthousiasme en verwordt tot zo’n klucht dat de twijfel rijst over de noodzaak om Sam verder te zetten. Bovendien blijken bij nadere inspectie de kleuren extreem schreeuwerig, zeker in combinatie met de ruwe tekenstijl van Bosschaert, en vallen beide albums met een schamele 38 platen wel heel dun uit.

Maar — excusez le mot — fuck die kritiek, want hebben we onlangs niet het zoveelste grijze haar ontdekt? En hoelang is het alweer niet geleden dat we voor het laatste een klimobject in een boom ontwaarden? Juist ja, lang vervlogen, in de nevelen van de twintigste eeuw. Sam is niet meer dan jeugdsentiment en daar lonkt het gevaar om de nieuwe verhalen als ‘niet meer hetzelfde’ te bestempelen. En ja, Sam mag misschien niet meer krek hetzelfde zijn, maar wat dan nog? De nieuwe albums staan er, hebben vaart, surfen vlot op de postmoderne golven van de hedendaagse samenleving en hebben — hoe schattig! — nog steeds een inhoudelijke meerwaarde in de vorm van een aloude progressieve boodschap.
Neen, hetzelfde als tijdens de eigen kindertijd wordt het nooit meer, maar misschien is dat maar goed ook. De Sam van de eenentwintigste eeuw is er. En ze staat er.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 − drie =