Matamore, 2008
Via het fijne, Belgische indielabel Matamore kwam ons het tweede
full album van V.O. tegemoet gewaaid. Geen idee of ‘V.O.’ staat
voor ‘very obvious’ of voor ‘vervelend oninteressant’,
maar vast staat dat V.O. het kind is van Brusselaar Boris
Gronemberger. Gronemberger is een actief baasje, want hij zit ook
nog eens achter de drums bij Raymondo en bij het erg aardige Soy Un
Caballo, beide eveneens bij Matamore, en was in het verleden ook al
actief bij bands als Venus, The Ideal Husbands, Chacda en Stars Of The Lid.
Zijn eigen project V.O., een gezelschap van acht personen, stelt
nu, na ‘Pictures’ van drie jaar geleden, met ‘Obstacles’ zijn
tweede langspeelplaat voor. De kraaknette productie was in handen
van Charlie Francis, die R.E.M. en High Llamas
op zijn palmares heeft staan.
Waar V.O. ten tijde van haar debuut nog aardig wat jazzinvloeden
incorporeerde (wat regelmatig voor vergelijkingen met Tortoise zorgde), is
daar op ‘Obstacles’ al heel wat minder van te merken. Rust en
zachtheid domineren, terwijl lichte elektronica of orgel vaak een
warme en betrouwbare onderlaag vormen. Zo steekt het album van wal
met de intro ‘Mountain Calling’. Wat begint met stilte, gaat over
in zachte, natuurlijk aandoende ambient. V.O. brengt ons
onmiddellijk in de natuur, waar de tien volgende songs zich als een
vroege lentezon aanbieden.
De eerste straal lentezon kreeg de naam ‘Constant Changes’. Het is
geen makkelijk nummer, maar eenmaal alles goed is doorgedrongen,
komt iets wondermoois boven water. Strijkers en koperblazers
brengen ons meer dan vijftig jaar terug in de tijd, terwijl het
onzekere van de strofes perfect wordt afgewisseld met de
consistentie en vlotheid van het refrein. In de tweede helft geven
golvende gezangen de track een erg mystiek tintje mee.
Het gaat jammer genoeg even de dieperik in met het onmiddellijk
erop volgende ‘Those Things in the Box’. Ondanks enkele erg
natuurlijke maar zalige overgangen, kan de song niet in zijn geheel
overtuigen omdat hij berust op een steeds herhalende, echoënde zang
en het is net dit dat vrij snel boven onze irritatiegrens
opduikt.
Gelukkig is ‘Horses’ een gradatie geslaagder. Een warm orgel en
handgeklap vormen de basis terwijl vrouwelijke backing vocals
perfect samenglijden met de zachte stem van Gronemberger. Een
versnellende drumbeat in het refrein geeft de spurtende “horses
through my brain” weer. Zeer appetijtelijk is ook ‘Where Is
Your Home’. Een ruisende, Lynchiaanse
elektronicalaag vormt samen met een licht getik de ondergrond van
het eerste deel, terwijl het sterke tweede deel door een combinatie
van meerstemmigheid en de tristesse van een orgel erg naar múm
neigt.
‘Sample Song’ weet een ingetogen, akoestische gitaar fantastisch te
combineren met een desolate trompet. De tweede helft, met
elektronica- en later ook drumsinjectie, gaat op dezelfde golvende
lijn verder en mondt uit in een outro van twee minuten die er
helaas wat te veel aan is. ‘Two Rivers’ schakelt na een strofe een
versnelling hoger en gaat de confrontatie aan tussen orgel en de
zang van de frontman. Zoals heel wat songs op ‘Obstacles’ wordt ook
deze opgesplitst in twee delen, wat gezien de titel nogal
toepasselijk is. Helemaal anders dan het eerste gedeelte, brengt
het tweede meer experiment en is het volledig instrumentaal.
V.O. is zo’n band die schromelijk over het hoofd wordt gezien door
de overgrote meerderheid van muziekminnend Vlaanderen, wat we
uiteraard bijzonder jammer vinden. Het geluid van V.O. is in dit
land vrij uniek en ‘Obstacles’ heeft dit alleen maar
geperfectioneerd. Misschien toch een kans geven?
V.O. speelt op 9 mei op Les Nuits Botanique.
http://www.myspace.com/voband
