DOMINO 08 :: Jana Hunter + Mariee Sioux + Phosphorescent + Alela Diane, 15 april, AB

Wat is Domino heden ten dage zonder een folkdag? Niets uiteraard. Geen wonder dus dat er deze avond aandacht besteed wordt aan een rijzende ster binnen het wereldje. Een van de publiekstrekkers van deze avond en bij uitbreiding editie is dan ook zonder twijfel Alela Diane, wier officiële debuut in een mum van tijd tot een hebbedingetje uitgroeide.

Maar voor het aan Alela Diane en de haren is, mogen eerst enkele andere artiesten aantreden. Te beginnen met newfolkartieste Jana Hunter, die een korte maar veel te rommelige soloset in de Club brengt. Van de charmante lofi-folk op platen als Blank Unstaring Heirs of Doom en There’s No Home is geen spoor te bekennen. Instrumentaal gepruts met elektrische gitaar en loops wordt afgewisseld met enkele flauwe akoestische songs en ongeïnspireerde covers van geestesgenoten Viking Moses en Neil Young ("Only Love Can Break Your Heart"). Wanneer Hunter haar iPod inschakelt lijkt het even interessanter te worden, maar nog voor ze de goeie drive te pakken krijgt, is de set alweer voorbij. Vlug voorbij maar even vlug vergeten.

In de grote zaal, omgetoverd tot een theaterzaal, is het ondertussen zoeken naar een lege plek. Alela Dianes jeugdvriendin Mariee Sioux mag haar schromelijk over het hoofd geziene debuut Faces In The Rocks een tweede maal aan het Belgische publiek voorstellen — haar passage in de Rotonde van de Botanique lijkt aan iedereen voorbij te zijn gegaan. Op de plaat krijgt ze op verschillende nummers ondersteuning van bevriende muzikanten (waaronder de veelbesproken fluit), live staat ze er alleen voor.

De breekbare nummers komen hierdoor evenwel veel beter tot hun recht, waardoor opnieuw duidelijk wordt dat Sioux een begenadigde muzikante en zangeres is. Verstilde versies van onder meer "Bundles" en "Wizard Flurry Home" hebben — misschien paradoxaal genoeg — baat bij deze minimale inkleding. Met niet meer dan een gitaar en haar stem weet Sioux een set lang een afgeladen zaal in een sacrale stilte onder te dompelen.

Jammer genoeg kan niet hetzelfde gezegd worden van Phosphorescent. De man stond enkele maanden geleden ook al in de Club, als voorprogramma van Akron/Family en wist de aanwezigen toen te overtuigen door intelligent om te springen met loops en akoestische gitaren. Ditmaal laat hij de loops echter grotendeels achterwege waardoor zijn set al snel eentonig en dreinerig wordt. Zijn gebroken stem past aanvankelijk nog wonderwel bij de al even kaduke muziek, nu eens akoestisch en dan weer scheurend, maar na een tijdje valt hij gewoon in herhaling. Een tweede Club-optreden en een tweede teleurstelling.

Alela Diane is echter de artieste waarvoor iedereen deze avond gekomen is. Net als Sioux trad zij enige tijd geleden nog op in de Rotonde (toen samen met Alina Hardin), zodat het haast verwonderlijk is dat zij nu al een AB weet uit te verkopen. Het eerste nummer ("Clickity Clack") brengt ze nog alleen, daarna mag ook haar band (Matt Bauer, Mariee Sioux en vader Tom Menig) aantreden. Voor "The Pirate’s Gospel" en "Pieces Of String" wordt zelfs de hulp van "The Go Tell"-koor ingeroepen. Een unicum zo blijkt, het koor is ter plekke opgetrommeld en reist niet mee met de groep.

Ditmaal wordt er overigens duidelijk minder geput uit het debuut. Hoewel naast de vermelde nummers ook "The Rifle" en "Foreign Tongue" gebracht worden, komen onder meer de traditional "The Cuckoo" en "The Red Tailed Haw" (George Schroeder, maar vooral bekend in de versie van Kate Wolf) aan bod en mag Bauer zijn versie van de traditional "Sea Lion Woman" brengen. Uit de niet langer te verkrijgen e.p. Songs Whistled Through White Teeth volgen "My Brambles" en "Dry Grass And Shadows". Ook het wondermooie "White As Diamonds" (uit de Daytrotter Session) komt aan bod.

Hoewel Alela Diane nu met een groep optreedt, blijft de nadruk toch op haar stem en gitaarspel liggen. De banjo, mandoline, tweede gitaar en drum geven de nummers hier en daar wel wat extra invulling waardoor er meer variatie in het geheel ontstaat. Volgens de ene krijgen de songs hierdoor meer diepgang terwijl de andere net de kale versies verkiest. Hoe dan ook kan er gerust gesteld worden dat ze zowel in de bescheidenheid van een klein zaaltje als de Rotonde als in een relatief grote zaal als de AB haar mannetje weet te staan en een publiek kan inpalmen.

Met twee schitterende en twee matige optredens lijkt de "folk-avond" binnen deze editie van Domino niet de meest geslaagde avond. De prestaties van Sioux en Diane tillen het geheel echter naar zo een hoog niveau dat deze avond zonder meer tot een van de hoogtepunten van Domino 2008 gerekend mag worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − 13 =