The DO :: A Mouthful

Bij de eerste lentekriebels horen vlinders in de buik, die op hun beurt niet zonder een lieflijke soundtrack kunnen. Wie is meer geschikt om die muzikale toets te verschaffen dan een jongverliefd koppel met — naast een groot hart — een aanzienlijke hoeveelheid muziektalent en af en toe een donker kantje?

The DO is Dan Levy en Olivia B. Merilahti, een koppel dat enkele jaren geleden eerder toevallig met elkaar in contact kwam. Hij werkte toentertijd aan soundtracks. Zij — Finse ma, Franse pa — werd aan hem opgedrongen. Wat op het eerste zicht een slecht plan leek, bleek al gauw een perfecte match. En niet alleen op muzikaal gebied.

Het duo trok een streep door de eerste — en laatste — noot van de notenbalk om een groepsnaam te bekomen en begin meteen aan debuutplaat A Mouthful te timmeren. De plaat verenigt het beste van twee werelden: de nummers klinken al bij een eerste draaibeurt zeer vertrouwd, maar hebben net zo goed een avontuurlijk kantje. Zo knipoogt "Queen Dot Kong" naar Mano Negra en heeft het in het Fins gezongen "Unissasi Laulet" een zweem Laïs over zich.

Een andere vergelijking die geregeld valt als het over The DO gaat, is die met The Cardigans. Qua stemgeluid valt daar inderdaad iets voor te zeggen, zeker in "Travel Light". Maar daar staat dan weer tegenover dat onder meer "Searching Gold" eerder lijkt op een akoestische versie van Massive Attack, wat minstens net zo interessant is gezien het kwakkelende niveau van die band de laatste tijd. "When Was I Last Home" houdt eerder het midden tussen wat PJ Harvey doet op haar laatste album en de broze pop zoals Gemma Hayes die zo mooi kan maken.

Dat alles neemt uiteraard niet weg dat The DO een eigen gezicht heeft waarop meer dan eens een gelukzalige glimlach te bespeuren moet zijn. Is "Aha" nog ietwat silly, "At Last!" is om duimen en vingers van af te likken en klinkt even gelukzalig als een zomerse glimlach bij de aanblik van een zeepbel die in zonnestralen blinkt. Vervolgens mag het op dezelfde leest geschoeide "On My Shoulders" voortgaan, met dat verschil dat Merilahti een beteuterd toontje hanteert en daarmee ook in dit nummer menig Cardigan-invloed laat binnensluipen.

Met al die stemmingwisselingen lijkt A Mouthful niet de makkelijkst beluisterbare plaat, maar in de praktijk blijkt dat allemaal zeer goed mee te vallen. Zelfs de kortstondige noise-uitbarstingen van afsluiter "In My Box" zijn absoluut vlot verteerbaar. Het enige betreurenswaardige element is dat het album in zijn sfeerschepping niet coherent is: nu eens overheerst dreiging, dan weer is het de prille verliefdheid die de bovenhand neemt. Voor ons niet gelaten, maar dat schizofrene karakter maakt het album net te ongrijpbaar om er ten volle van te genieten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − negen =