Na vijf jaar en drie platen begint het dan toch wat los te lopen voor British Sea Power. Single "Waving Flags" wordt grijsgedraaid op Studio Brussel en ook de Rotonde van de Botanique zit vrijdagavond afgeladen vol. Toch schiet de groep op de planken net iets te kort om de verwachtingen helemaal waar te maken.
Verwachtingen creëer je natuurlijk wel als je ondanks drie platen hier nog nooit een eigen show hebt gespeeld. "We moeten hier ooit eens met Interpol gespeeld hebben, vijf jaar geleden", herinnert gitarist Hamilton zich ’s middags. "Maar dat moet het geweest zijn. We hebben wel geprobeerd om eens een Europese tour op poten te krijgen, maar dat liep niet echt los."
Deze keer is het er, het succes van "Waving Flags" in het achterhoofd, wel van gekomen en meteen wordt de Rotonde vlot uitverkocht: een verplichte stop voor elk Brits bandje dat in ons land voet aan de grond wil krijgen. Helaas slaagt de band er niet in haar veelgelaagde geluid goed te krijgen en wordt het een optreden lang worstelen met een modderig geluid.
De groep mag zichzelf met nieuwe plaat Do You Like Rock Music? dan wel een breed stadiongeluid hebben aangemeten, het zit nog steeds volgestopt met laagjes. Zo is de band vandaag uitgebreid tot een zestal met een extra violiste en een man op trompet, toetsen en laptop. Hun inbreng verdrinkt echter van bij de opener "Lights Out For Darker Skies" — op plaat nochtans een sterk nummer — in de grote geluidsbrij die de mengtafel er van maakt.
Het helpt evenmin dat frontmannen Yan Scott en Hamilton — beiden potsierlijk uitgedost — geen al te krachtige stemmen bezitten, en maar met moeite over de zwaar door Joy Division en Echo & The Bunnymen beïnvloedde muziek heen raken. De rammelige punk van "Beetroot" wordt er alleen maar chaotischer door. De songs die Yan schrijft, moeten het dan ook van hun melodieën hebben, de wat potigere rocksongs van Hamilton hebben het minder moeilijk met de onwillige geluidsman. Een stevig "A Trip Out" is het beste bewijs.
"Waving Flags" krijgt desondanks een knappe uitvoering. De epische single is een krachtig welkom aan de economische migratie uit Oost-Europa en klinkt ook vanavond alsof de groep zijn muzikale armen om hele bevolkingsgroepen kan smijten. Ook "Atom" klinkt als een opwindende call to arms waar aan de gewelddadige outro nog een luchtalarm wordt toegevoegd. "Carion" dat erna volgt, is in vergelijking een prettige, aanstekelijke popsong.
In het laatste half uur helpt het zestal zijn set vakkundig de hoek om met een niemendal als "Leaving There". Met de bissen "True Adventures" en een eindeloos gerekt "Larsen B." — welke andere groep schrijft songs over ijsschotsen — wordt het geduld van het publiek nodeloos op de proef gesteld. Gitarist Noble geeft zijn gitaar dan maar aan een klein meisje op de eerste rij en verkent de balkons van de rotonde. Hij heeft gelijk: het is op dat moment boeiender dan in zijn groepje te spelen.
En toch vliegt het eerste uur van dit optreden voorbij. Op een wat minder "Down On The Ground" en "Blackout" na horen we dan ook geen slecht nummer. Met wat meer beknoptheid zou British Sea Power een veel sterkere indruk kunnen nalaten. Er is niet zo veel meer nodig: een nieuwe geluidsman en een wat kortere set volstaan.
