Imani Coppola :: The Black And White Album

Misschien herinnert u zich nog ‘Legend Of A Cowgirl’, het
radiohitje dat Imani Coppola in 1997 de bekendheid induwde.
Waarschijnlijk staat deze meid ondertussen in uw annalen
geklasseerd als een eendagsvlieg waarvan u vermoedt dat ze
momenteel werkzaam is als directiesecretaresse. Edoch, niets is
minder waar, want hoewel Coppola na deze ene hit zelfs geen vonkje
meer kon genereren in de hitparades en na de release van het
bijhorende album door haar platenfirma buitengekegeld werd, keerde
ze de muziekwereld niet de rug toe. Ze bleef naarstig verder
schrijven en zag in de afwezigheid van een miljoenencontract de
vrijheid om meer te experimenteren met haar diverse invloeden. Na
een harde strijd als independent slaagde ze erin om de aandacht te
trekken van Mike Patton, die haar opnam in het Peeping
Tom
-collectief. Tijdens het uitvoerige toeren met dit project
was de tijd aangebroken om weer wat solowerk neer te pennen; het
resultaat daarvan is te horen op ‘The Black And White Album’.

Al op ‘Chupacabra’ hoorden we dat de toen nog groen achter de oren
zijnde Imani geen kuddedier was, maar toch is dit zevende album
haar meest vindingrijke plaat tot nog toe geworden. Op de schijf
staat een eclectisch palet van stijlen geboekstaafd, dat
desalniettemin duidelijk het prettig gestoorde Coppola-brandmerk op
de achtersteven toont. Enkele songs lenen een paar van hun
ingrediënten bij de collega’s (het prettige ’30th Birthday’
saluteert bijvoorbeeld naar Outkast), maar naar plagiaat ruikt dit
allerminst. ‘I Love Your Hair’ en ‘J.L.I.T.O.Y.O.’ mogen dan wel
een knipoog naar respectievelijk Erykah Badu en Neneh Cherry
werpen; waar deze dames qua experiment hun grenzen trekken, begint
Coppola pas.

Toch overheersen stijloefeningen de plaat niet en mag ook
simpliciteit zijn doeltreffendheid bewijzen. ‘Raindrops From The
Sun (Hey Hey Hey)’ is een eenvoudige vrolijke lovesong, maar dan
wel eentje waarmee je een hele dag lang doorheen een zonnige stad
zou kunnen huppelen. Het energieke ‘Spring Tim’ gebruikt de
bouwstenen van een basisrocksong, maar haalt daarmee het onderste
uit de kan en blijft via kleine, spitsvondige wendingen verrassen.
Dit detailwerk kan ook een fletsere song van de ondergang redden:
‘Let It Kill You’ blijft op zich nog geen minuut in de herinnering
zitten, maar krijgt door de inlassing van enkele intermezzo’s die
leentjebuur bij de operette spelen toch nog voldoende karakter mee
om zijn plaats op ‘The Black And White Album’ te verdienen.

Als kers op de taart klinken ook de met geslaagde humor doorspekte
lyrics steevast levendig. De extreem meeschreeuwbare punktyfoon
‘Woke Up White’ brengt een sociale commentaar die niet verzuipt in
een belerende toon, maar zalig tongue-in-cheek blijft. Op het
fenomenale ‘Dirty Pictures’, over de ontdekking van de
pornocollectie van je lief, combineert Imani spottende pop, punk en
rock tot een song die toch in de verste verte niet naar Avril
Lavigne ruikt. Om het dreunende refrein (“You just made a fat
girl cry”
) uit je geheugen te krijgen is al een lobotomie
nodig en tegen dat in de finale de leuze “People and pigs are
procreating”
lustig gescandeerd wordt, heeft deze song
anthematische proporties aangenomen.

Volstrekt foutloos is dit album niet. De irritante interludes
hadden gerust geschrapt mogen worden, ‘In A Room’ is een té
infantiele afsluiter waardoor de nasmaak wat fletser is dan
verdiend, en ‘Keys 2 Your Ass’ klinkt teveel als een afdankertje
van Kelis
laatste plaat. Toch slaagt Imani Coppola er over het algemeen in om
de genreclichés volledig omver te gooien, wat van ‘The Black And
White Album’ een verfrissende ervaring maakt; boordevol
verrassingen, maar ook onaflatend meezingbaar. Een schande
eigenlijk dat deze madam van de radiozenders verdwenen is, want
deze deuntjes zouden ongetwijfeld de ochtendspits grotendeels
kunnen ontzuren.

http://www.imanicoppola.net
http://www.myspace.com/imanicoppola

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 − zes =