Imani Coppola :: The Black & White Album

One-hitwonder Imani Coppola — herinner u een hyperkinetisch meisje met een veel te brutale mond, staartjes, felgekleurde beenwarmers en haar huppelende hit "Legend Of A Cowgirl" — is tien jaar na datum terug. Met een eclectische, intelligente popplaat. U twijfelt aan deze woordopeenvolging?

Misschien fronsen die wenkbrauwen iets minder diep als we u vertellen dat Imani Coppola (vandaag nog steeds slechts 28 jaar oud) tussen die ene hit en dit nieuwe album zes albums in eigen beheer uitbracht. Datgene waar Radiohead nu aan denkt, doet zij al tien jaar lang, weliswaar noodgedwongen. Op straat gezet door platenfirma Columbia, was het internet de enige weg om haar muziek aan de man te brengen. Enkele jaren geleden werd de nog steeds werkloze New Yorkse opgebeld door Dan The Automator, om in allerijl op te treden tijdens de Conan O’Brien Show als zangeres voor zijn project Peeping Tom. Coppola werd vast bandlid en toerde samen met Mike Patton, Dan The Automator en Rahzel de wereld rond.

Aan die tournee hield ze een platencontract — bij hetzelfde huis als Peeping Tom — en enkele songs over. "I Love Your Hair" is een wirwar van een donkere mantra "sitting around, waiting around, fucking around", grootse achtergrondstemmen die als een gestalte uit het zand rijzen, een telefoongesprek en een groovy strofe tussendoor. De song zou gaan over het tourleven en de voortdurende opmerkingen die de zangeres kreeg over haar kapsel. Coppola heeft het begrepen: laten we popmuziek niet al te ernstig nemen. Meteen weerlegt ze die stelling in het volgende nummer. "It’s 2068 and there’s no security/I’m at work till the day I die", schreeuwt ze furieus in "J.L.i.a.T.o.Y.O" (John Lennon Is A Trade Mark Of Yoko Ono) met enkel een paar droge drums in de achtergrond. Het is haast vintage Peaches. Zo ook "I’m A Pocket", met als enige tekst "I’m a pocket in my pocket".

Imani Coppola danst als een botsbal tegen de grenzen der muzikale genres aan, kijkt ons aan en lacht ons in het gezicht uit. In "Woke Up White", een creatie ten tijde van Peeping Tom, mixt ze Faith No More met Avril Lavigne. "Woke up Caucasian/Had a realiziation" grijnst ze. Dat ze die song laat volgen door een popsingle die de perfectie benadert, kan geen toeval zijn. "Raindrops From The Sun (Hey Hey Hey)" mocht op de soundtrack van ziekenhuisserie Grey’s Anatomy, en daar huizen zoals geweten de beste radiovriendelijke vrouwen van het moment. Ook "Springtime", met zijn gierend Hammond-orgel en synth-effectjes, zit uitzonderlijk comfortabel in de oren. Toch is het geen zoete pop. Coppola heeft haar brutale mond niet weggepuberd en spuwt haar bevindingen in een warm tufje welgemikt onze nek in. "You should be happy for your tits/But it ain’t paying the rent". Ja, het mag zelfs een tikkeltje vulgair.

Helemaal buiten de grenzen van de goede smaak gaat ze samen met Rahzel in "Keys To Your Ass". Groteske dancehall en gefluisterde vulgariteiten vormen een uitvergrote sneer naar de Beyonce’s en 50 Cents van deze wereld. Ook "30th Birthday" is daar een voorbeeld van. Zelden hebben we een album volledig uitgezeten met een grijns.

The Black & White Album is als een ritje op een aangename rollercoaster, een heerlijke explosie van kleuren en klanken. Slimme pop doet je lachen, houdt je alert en drukt daar waar het pijn doet ("After all, we are just chickens, who figured how to fly"). The Black & White Album zit boordevol slimme popriedels. We wensen Imani Coppola deze keer meer dan één hit toe.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 5 =