The Pierces :: Thirteen Tales Of Love And Revenge

“En als we CocoRosie nu eens kruisen met The Sugababes? Zou dat niet geinig zijn?” Het klinkt als een uitspraak van een evil genius met een hardnekkig drugsprobleem, maar na het beluisteren van de derde plaat van The Pierces weten we wel beter. Het is geniaal.

Het verhaal achter de band? Twee zusjes, Catherine en Allison Pierce, groeien op in het wereldse Birmingham, Alabama, waar ze van hun hippieouders thuisonderwijs krijgen. Naast het klassieke leerplan gaat dat gepaard met een stevige muzikale vorming met het verzamelde werk van Joni Mitchell en Simon And Garfunkel. Aan de universiteit resulteert dit in het schrijven van eigen nummers en wanneer een kennis stiekem een opname van hun songs naar Sony stuurt, duurt het niet lang voor hun titelloze debuut in de winkels ligt. De plaat doet weinig of niets, volgens sommige bronnen een gevolg van de desinteresse van de platenfirma.

Vijf jaar duurt het voor er met Light Of The Moon bij Universal een opvolger verschijnt. Fijne plaat, maar weer blijven alle potten ongeschonden. Derde keer goede keer? Indie Lizard King gooit Thirteen Tales Of Love And Revenge met een kwieke boog richting hongerige muziekliefhebber en laten wij die plaat alvast verslonden hebben.

Het speelse karakter van dat album (denk gerust aan de frivoliteit die van het scherm spat tijdens een doorsnee r&b-video) gaat erin als zoete koek. Het is bovendien bijzonder knap dat het duo flirt met de grens van wat als goede smaak gezien wordt en nergens vervalt in de gladheid die kenmerkend is voor door maatpakken bij elkaar gebrainstormde plastic popmuziek. Zelfs tijdens de meest afgelikte nummers, wanneer het gaat over de power of love en thousand kisses (in respectievelijk “The Power Of …” en “Three Whishes”), blijft The Pierces ver boven het niveau van het doorsnee popgroepje opereren.

Dat komt ongetwijfeld omdat het de zusjes menens is. Menens in de zin dat ze weinig of geen inspraak dulden in het creatieve proces dat het ontstaan van een plaat in regel nog steeds is. Zo sluipen heerlijke CocoRosie-achtige speelgoedinvloeden binnen in “Boy In A Rock And Roll Band” en is “Boring” tegelijk een zwoel dansnummer en een satire op de pimp– en slutcultuur die u allicht kent van stiekeme surfsessies naar diverse videosites.

Die zwoele atmosfeer hangt over zowat het hele album, maar komt het best tot uiting in een klepper als “Lights On”. Als er één nummer is dat we perfect in de diverse op hoge echelons uitgedachte radioformats grensoverschrijdend zien inpassen, is het dit. En met als nipte tweede het vrolijk stuiterende “Lies”. Voel die baslijn dampen! Hoor de twee zusjes je toezingen! Als dit r&b is, dan zijn we bij deze liefhebber.

Het is vreemd dat The Pierces met al hun talent en toegankelijkheid nog niet doorgestoten zijn naar een gigantisch groot publiek. Gezien de doortastende combinatie van knappe songs die op een vlotte manier gebracht worden, zou je denken dat de zusjes Pierce het potentieel hebben om hitlijsten te bestormen, slaapkamermuren te verbergen met hun beeltenis en jongeren allerhande in katzwijm te doen vallen, al was het maar om een en ander te ironiseren. Het is hen in ieder geval van harte gegund en wij hopen op uw bereidwillige medewerking in dit proces.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien + 3 =