Rilo Kiley :: ”Een plaat maak je niet voor anderen maar voor jezelf”

Met de overstap naar platenfirma Warner is de transformatie van Rilo Kiley compleet. Op Under The Black Light ontpopt de groep zich tot een bonafide popact die in een betere wereld Fleetwood Mac naar de kroon zou steken wat betreft sfeervolle West-Coastgitaarpop. U keek helaas per ongeluk de verkeerde kant op toen we u dat eind deze zomer al meldden, maar we zien er niet tegen op om het eens te herhalen. Hoog tijd dat we dat interview van op Pukkelpop eens publiceerden dus.

Nu had de band het zichzelf ook niet gemakkelijk gemaakt. Gerijpt in de Amerikaanse indiescene beweegt hij zich in kringen waar de mainstream door sommigen nog steeds als iets vies wordt bekeken. Venijnige reacties waren her en der dan ook te noteren, maar gitarist Blake Senett en bassist Pierre de Reeder laten het op een lawaaierig terras net achter de Main Stage (dank u Fall Out Boy, en dank u Chokri voor de goede interviewomstandigheden op Pukkelpop) niet aan hun hart komen.

"Natuurlijk wil je dat de fans goed vinden wat je doet", zegt Senett. "Uiteindelijk vormen ze een soort van familie van de band. Maar dat mag je beslissingen ook niet beïnvloeden. Je moet muziek voor jezelf maken, anders is het behoorlijk zinloos wat je doet. En we zijn ook nooit exclusief indiekids geweest. Ik ben een even grote fan van Fleetwood Mac als van Modest Mouse, en misschien zelfs meer van Pink Floyd dan van Pavement. Dat laatste zelfs zeker weten. Ik ben opgegroeid met mijn moeders platen van The Eagles en The Bee Gees. Het kan me dus niet schelen wat Pitchfork denkt van deze plaat. (lachje) Je maakt je plaat niet voor andere mensen. Dit was wat wij wilden maken en ik ben er trots op." de Reeder vult aan: "Eigenlijk grijpt deze plaat terug naar onze eerste e.p.’s die een stuk meer uiteenlopende stijlen bevatte dan wat we daarna maakten."

"We hebben niet bewust op de mainstream gemikt", protesteert Senett als we vragen waarom de plaat zo gepolijst en glad klinkt. "We wilden gewoon dat ze goed zou klinken." We merken op dat ze toch met een reden moeten gekozen hebben voor producers Jason Lader en Mike Elizondo die eerder hun sporen verdienden met platen van Gwen Stefani en Eminem. "Klopt", zegt de gitarist. "We wilden dat de ritmes steviger zouden zijn, zodat je er op kunt dansen. Dat je er een uur mee kunt rondrijden en je goed voelt. Het moest een autoplaat worden. De meeste van mijn favoriete platen zijn platen die het goed doen in de auto."

"Niet dat we met een aantal ’autoplaten’ onder onze arm de studio zijn ingetrokken, maar we hebben wel eens specifieke songs aangehaald. Zo hebben we zeker naar "Miss You" van The Rolling Stones geluisterd voor we "Breakin’ Up" opnamen. We wilden iets van het plezier van The Stones in dat nummer in die song leggen. En inderdaad: er zit ook veel Jackson Five in het nummer. We love those things, man."

Country

Toen de groep ontstond, waren Senett en zangeres Jenny Lewis een koppel. Is de groepsdynamiek veranderd nu die relatie afgelopen is? "Absoluut. Er wordt veel minder ruzie gemaakt nu", glimlacht hij. "De groep bestaat uiteindelijk uit meer mensen dan Jenny en ik. Iedereen kan er zijn ei in kwijt, niemand heeft een veto behalve misschien Jenny omdat zij uiteindelijk toch de teksten moet zingen. Maar we zijn een diplomatische band hoor: als iemand een song niet wil spelen dan doen we dat gewoon niet."

"Al is wel meer veranderd", geeft hij toe. "Vroeger schreven Jenny en ik bijna elke song samen. Dat gebeurt tegenwoordig veel minder. We hebben elk ook solo getourd. Ook dat heeft ons lichtjes veranderd, maar dan ten goede. Zo heeft Jenny’s countryplaat (Rabbit Fur Coat, samen met de Watson Twins, mvs) er voor gezorgd dat zij haar akoestische neigingen wat uitgezweet heeft. Op More Adventurous, onze vorige plaat, hoor je die countryinvloeden nog terwijl we die folky uitstapjes op Under The Blacklight achterwege hebben gelaten. En ikè Ik heb met The Elected (Met wie Senett al twee platen uitbracht) mijn seventies folkrockfixatie achter me kunnen laten." (lacht)

"Het was goed om die uitlaatkleppen te hebben zodat we daar onze zin konden doen. Het zorgde ervoor dat er geen druk op Rilo Kiley lag. De opnames van deze plaat waren daardoor van de aangenaamste die ik al meemaakte. De opnames van More Adventurous waren immers verschrikkelijk geweest, ergens in een ijskoud Omaha. Dat was de moeilijkste plaat waarin ik ooit betrokken ben geweest."

Voor eerste single "The Moneymaker" pakte de band uit met een behoorlijk gewaagde reclamecampagne. De videoclip werd verborgen in filmpjes van audities voor een zogezegde pornofilm. "De song gebruikt de hele seksindustrie als een metafoor voor iets anders", legt Senett uit, "en we wilden dat thema verder uitwerken in de video. We wilden tonen hoe je in het leven bij dingen betrokken kunt raken waar je je pas later van realiseert waar het echt om draait." We vragen of hij de muziekwereld zo ziet. "Ik zie het leven zo, man", is het prompte antwoord: "alles wordt gecompromitteerd. Soms krijg je wat je wil, maar net zo vaak verkoop je jezelf uit. Wat Jenny echt wilde zeggen, moet je haar vragen. Het is een metafoor die op véél toepasbaar is."

Jenny kunnen we echter niets vragen, zij moet de Franstalige pers te woord staan vandaag. We proberen nog even te polsen of er een rode draad door het album loopt. Volgens ons vertelt Under The Blacklight verhalen over de onderkant van Los Angeles. Over verliezers in groezelige achterafstraatjes. Senett protesteert. "Ik hou niet van die hoger-lager tegenstelling die je daarmee schetst. Het is niet lager. Maar ik ben akkoord dat het een donkere plaat is. Muzikaal mag het dan de lichtste plaat zijn die we al maakten, de teksten zijn van de donkerste die Jenny al schreef. Dat was geen tegenstelling die we vooraf op het oog hadden, het draaide gewoon zo uit. En het is goed zo: een bittere pil gaat er soms beter in met een lepel confituur."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − zestien =