Thurston Moore :: 10 december 2007, AB

Vrijblijvende tip voor onder uw kerstboom: Trees Outside The Academy, het meer dan exquise album van Sonic Youth-frontman Thurston Moore. De peetvader van de noise bewijst op zijn tweede soloplaat een teerbesnaarde songschrijver te zijn die ook zonder laweit de AB oorverdovend stil kan krijgen.

Op Trees Outside The Academy leren we Moore kennen als dezelfde weemoedige singer-songwriter, die hij bij Sonic Youth met de akoestische treurwilg “Winner’s Blues" op Experimental Jet Set, Trash and No Star was. De nummers op zijn tweede soloalbum zijn van datzelfde torenhoog niveau en hoewel Trees Outside The Academy bij momenten uiterst breekbaar is, klinkt de akoestische Moore live erg krachtdadig. Het is immers een goed bewaard rock-‘n-rollgeheim dat akoestische gitaren mét distortion nog vuiler klinken dan hun elektrische broeders.

Moore heeft voor deze tour dan ook een uiterst fijne begeleidingsband rond zich verzameld: op drums zet SY-makker Steve Shelley met bassist en Jezus-lookalike Matthew ‘the target of all that is holy’ Heyner een zeer solide ritmesectie neer, gitarist Chris Brokaw (ex-Come, ex-Codeine) doet ons de Dinosaur Jr.-solo’s van J. Mascis op de plaat vergeten en vooral de viool van de ravissante Samara Lubelski (check haar laatste album Parallel Suns uit) is van een hemelse schoonheid net als haar kristalheldere stem in “Honest James”, Moores ontroerende eerbetoon aan James Brown.

Van een intimistisch sfeertje is er echter geen sprake. Moore pakt uit met het openingsduo van zijn plaat “Frozen Gtr” (met zeer doeltreffende feedback van Chris Brokaw) en “The Shape Is In A Trance” en laat de instrumental “Off Work” en “Wonderful Witches + Language Meanies” heerlijk beuken. Tussendoor passeren de uitgeklede ballads “Fri/end”, “Never Day” en het poëtische "Silver>Blue”, met de beste tekst van de plaat: “Every time we meet my friend/ all I know is it’s the perfect end tonight/ the perfect time”.

Het eerste deel van de set wordt afgesloten met het grootse titelnummer van de plaat: “Trees Outside The Academy”, dat met alle lichaamskracht van Shelley feilloos naar de finale wordt gestuwd. Voor de atonale pop van de vijf bisnummers uit Moores eerste solodebuut Psychic Hearts, wordt de elektrische gitaar dan toch uit de kast gehaald, maar nummers als “Queen Bee and Her Pals”, het ruwe “Staring Statues” en “Psychic Hearts” klinken daarom niet noodzakelijk harder. Moore (nee, niet Led Zeppelin in de O2-arena in London!) toont zich, net als op Pukkelpop 2007 met Sonic Youth, de onbetwiste heerser van de alternatieve rockmuziek. Aan iedereen aanwezig in de AB: “What you have heard, is Thurston being a fucking God… There.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien + 17 =