Praga Khan – Frame By Frame

Handelsbeurs op locatie in de Vlaamse Opera, 8 december
2007

Na ‘The Next Dimension’ en ‘Code Red’ stak Maurice Engelen met
‘Frame By Frame’ ondertussen al zijn derde theatershow in elkaar.
Meer dan ooit staat bij in reeks technologie voorop, waardoor de
mens een dialoog lijkt aan te gaan met de binaire code. Ter
begeleiding daarvan werd natuurlijk opnieuw een selectie van Praga
Khan-tunes uitgezocht, die nu echter tot op de draad
gedeconstrueerd werden om ze een nieuwe muzikale invulling te geven
die het best paste bij de scène in kwestie. In Gent sloeg dit
gebeuren niet, zoals vooraf aangekondigd, de tenten op in de
Handelsbeurs, maar werd voor het klassieke decor van de Vlaamse
Opera geopteerd. Deze locatie zorgde niet alleen voor een
excellente akoestiek en een extra accentuering van het theatrale
aspect, maar contrasteerde eveneens op een aangename wijze met het
high-tech spektakel.

De materie waarmee Engelen bij deze experimenteerde is heet van de
naald, wat enkele taferelen opleverde die hun ontmaagding in het
concertcircuit beleefden. De meest spraakmakende daarvan zijn
ongetwijfeld de manipulatie van ‘Breakfast In Vegas’ door middel
van audiocubes, gsm-opnamen en een met sonorische sensoren
volgestouwd kostuum, alsook het motion capturing pak dat
bewegingen van een danseres simultaan naar haar geprojecteerde
avatar doorstuurde. De mooist uitgewerkte integratie van nieuwe
media zagen we echter bij de aftrap ‘Hallucinations’. Twee dansers
gingen een choreografische dialoog aan met hun projecties en lieten
ons in het duister tasten over wie nu eigenlijk de leiding over de
bewegingen had. De twee talenten die we daarbij aan het werk zagen,
Sebastien Chavée en Maïthe Gheur, zorgden bij uitbreiding voor alle
hoogtepunten van de show, wat bewijst dat ondanks alle
technologische snufjes de artistieke beheersing van het menselijke
lichaam uiteindelijk toch nog het meest kan imponeren.

Dergelijke subtiliteit stak dan ook fel af tegen de projecties van
‘Unreal Tournament’ en een gesprekje tussen Maurice en zijn avatar
in andere segmenten, die misschien bedoeld waren om de jongere
toeschouwers ook aan te spreken maar door deze drempelverlaging de
show banaliseerden en de sfeerschepping even doorbraken. Wanneer
daartegenover, zoals in het laatste geval, een dijk van een song
als ‘Love’ staat, heb je natuurlijk meteen een alternatief
focuspunt. Spijtig genoeg was de keuze van de begeleidende songs
niet steeds van hetzelfde niveau, want de vooral in de eerste helft
aanzienlijk grote portie recenter materiaal zette alleen maar extra
in de verf dat de hoogdagen van rond de eeuwwisseling de laatste
jaren niet meer geëvenaard werden. Een groot deel van de setlist
werd bovendien in organischer versies ten berde gebracht; een
soberheid die de primaire bestaansreden van het materiaal aantast
en meer van Engelens zangwerk eist dan zijn vocale capaciteit
toelaat. De muzikale hoogtepunten werden aldus herleid tot de
oudere songs, die wél in vol ornaat de revue mochten passen.

Natuurlijk hebben we in zijn geheel nog steeds genoten van deze
‘Frame By Frame’, zagen we alweer enkele zeer krachtig opgezette
scènes en is het een waarheid als een koe dat Praga Khan zich
binnen de nationale context op showvlak een haantje-de-voorste mag
noemen. Het blijft bewonderenswaardig hoe Engelen vanuit het
clubcircuit is kunnen uitstijgen naar een live vertaling van zijn
werk die niet alleen veel beter past bij zijn eigen leeftijd, maar
ook bij het ondertussen al wat oudere publiek van weleer. Als we de
vergelijking maken, overstijgt de herinnering van ‘The Next
Dimension’ echter op alle vlakken de indruk van deze avond.

Meer info over ‘Frame By Frame’ vind je op
http://www.framebyframe.be

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × een =