Cortez :: Thunder In A Forgotten Town

Net zoals onze ketter-grootvader af en toe een pastoor tussen zijn boterham legde, zo gaat bij ons een stonerplaat er bij tijd en wijle met smaak in. Het Bostonse Cortez dropt stilletjes een eersteling en daar hebben we niet van terug. Hier met die oordoppen en genotmiddelen!

Geef ons gerust aan bij de smaakpolitie, laat die instantie ons naar hun kelders slepen, op een kastanjebed — wilde kastanjes! — vastbinden en urenlang blootstellen aan het verzamelde werk van Thom Yorke, we zullen geen krimp geven: we houden van stonerrock. Ook al bestempelen vaandeldragers van het genre, zoals Josh Homme ten tijde van Kyuss, en ook Hermano heden te dage, zichzelf niet als “stoner”, toch is het op zijn minst een verzamelnaam voor stevige, vaak in de woestijn gewortelde rockmuziek die op alle zintuigen inwerkt.

Uiteraard is enig geflirt met drugs en een ruig rock-‘n-rollleven hierbij niet weg te denken, en wie dat niet zint, zoekt zijn heil beter elders. Opener “The High Life” mag dan tekstueel gezien de genreclichés hartstochtelijk aan de borst drukken, ons hoor je niet klagen over enig gebrek aan originaliteit. Een Harleyrijder vraag je toch ook niet of hij eens wat anders wil dragen dan leer en mouwloze jeansjasjes?

En net zoals je dat niet doet, speel je muziek als deze niet op een sociaal aanvaard volume. Het mag dan wel een aanfluiting van goede burgerzin zijn, maar die zinderende eerste minuut van “The High Life” hoort je helemaal plat te walsen, en zulks gebeurt nu eenmaal niet wanneer conventies aangaande burenlawaai gerespecteerd worden. De song is namelijk een loeier van een intentieverklaring waarmee het Bostons vijftal zichzelf op de kaart zet.

Alles welbeschouwd doet Cortez, dat voortvloeit uit Supersoul Challenger, Sin City Chainsaw en Fast Actin’ Fuses, niets dat als vernieuwend of grensverleggend beschouwd kan worden, zelfs niet binnen het eigen genre. De traditionele mix van Black Sabbath, AC/DC, Kyuss, Melvins en Black Flag wordt geserveerd, maar heter en opwindender dan menig andere band dat doet.

Het funky “The Ocean” ontspoort bijvoorbeeld geregeld en bezit meer tempowissels dan het doorsnee model jurkjes. Het is een tactiek die Cortez goed afgaat en die op de plaat meermaals, met succes, terugkomt. Ook van dat andere traditionele genre-element, de gitaarsolo, bedient Cortez zich op ingenieuze wijze. Tot veel gitaristen is het nog steeds niet doorgedrongen dat meer niet noodzakelijk beter is. Bij Cortez is dat geen punt. Een solo duurt zo lang als hij moet duren, en geen halve noot langer.

De intro van “Lost Control” doet dan weer denken aan die nanoseconde dat Metallica opwindend genoemd kon worden. Nochtans geen fan van drumsolo’s, werden we helemaal wild bij het horen van de mokerslagen die hier in de intro verwerkt zijn. Nog voor de song goed en wel losbarst, zou je al in de speakers willen kruipen om een en ander nog net dat tikje intenser te ondergaan.

De band doet ook zelf zijn uiterste best om de intensiteit tot het maximum op te drijven. Afsluiter “Floodwater Rising” is muzikaal gezien het soort nummer waar heel wat beginnende en zelfs meer ervaren artiesten, een ledemaat voor veil hebben. Al moeten we eerlijk zijn, en erbij vermelden dat het eveneens dit nummer het enige minpuntje van deze plaat vertoont. De tekst begint na een tijdje lichtelijk te vervelen, maar dat wordt meer dan goedgemaakt door een muzikale finale waar we niet van terug hebben. Sterk debuut lijkt ons dan het minste als omschrijving.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie − twee =