Ruim een jaar geleden kondigde Enon aan dat het een extra bandlid zocht, maar die gewenste versterking bleef uit. Dus doken ze weer de studio in als trio om een uitgeklede, maar ijzersterke plaat op te nemen.
Het zat John Schmersal niet helemaal mee medio jaren negentig. Zijn groepje Brainiac stond op het punt door te breken toen frontman Timmy Taylor tragisch om het leven kwam bij een auto-ongeval. Cultstatus gevrijwaard voor Brainiac — de band is momenteel ’vereeuwigd’ op MySpace met tientallen tributepagina’s — maar Schmersal zat wel zonder werk. Uiteindelijk richtte hij in 1999, met Rick Lee en Steve Calhoon, Enon op, dat in 2000 debuteerde met het zinderende Believo!. In 2002 werd met dezelfde bezetting High Society opgenomen, maar toen dumpte Schmersal Lee en Calhoon voor drummer Matt Schulz en de feeërieke bassiste Toko Yasuda. De personeelswissel leidde tot de zeer aan te raden electropopplaat Hocus Pocus en de rariteitencollectie Lost Marbles And Exploded Evidence.
Vorig jaar vertelde Schmersal overal nog dat de sound van Enon grootser moest worden met een vierde lid, maar de geschikte kandidaat diende zich niet aan. Dus bleef Enon een threesome en bleven de samples en experimentele percussie van Hocus Pocus achter in het repetitiekot om een in your face uptempo rockplaat te maken. Grass Geysers… Carbon Clouds klinkt heel New Yorks, ook al moest Enon de metropool inruilen voor het goedkopere Philadelphia. Sonic Youth is nooit veraf, en bij vlagen lijkt het oude Blonde Redhead (vóór ze elfenpop maakten) terug.
De beste nummers op dit schijfje zijn die waarin Toko, zwoel, onschuldig maar ultrasexy de hoofdrol speelt en Schmersal met een trillende falsetto de backings verzorgt. "Colette" bijvoorbeeld teert helemaal op het contrast tussen de zware bas, en de heliumstem van Toko en Schmersal tekent voor een héél geestig refrein. De absolute must van de plaat is het ontroerend nostalgische "Sabina" met een onweerstaanbare kwijl van een backing.
Ook van hoog niveau zijn het catchy "Pigeneration" waarin Toko het failliet van onze generation excess registreert en "Dr. Freeze" met een dolend keyboardje dat zich geheid in het hoofd vasthaakt.Verder beuken de vette Millionaire-punknummers "Peace Of Mind", "Those Who Don’t Blink" en de strakke opener "Mirror On You" voorbij in een hogere versnelling. Schmersals stem lijkt helemaal open te scheuren en af en toe passeert zelfs een pittige gitaarsolo. Toch is het eindoordeel over Grass Geysers… Carbon Clouds niet onverdeeld positief. "Law Of Johnny Dolittle" is een clichénummer dat pop en noise tracht te verenigen en de afsluiters "Labyrinth" en "Ashish" zijn alweer vergeten nog voor ze begonnen zijn.
Faut le faire om met de erfenis van een wacko cultband op je schouders een andere wacko cultband op te richten. Schmersal mag met Grass Geysers… Carbon Clouds alweer een puike plaat op zijn curriculum vitae noteren en Enon is een van die compromisloze bands die uit de noise van Sonic Youth whoop ass-rocknummers puren. Een vierde lid erbij nemen is waanzin, want dit drietal is al krankzinnig goed.
