The Kissaway Trail :: The Kissaway Trail

Prachtige muziekjes zijn er in vele vormen, maar om een of andere reden spreken ze het meest tot de verbeelding wanneer ze een zeker mysterie in zich hebben en weten te overdonderen. Op die twee punten gooit The Kissaway Trail hoge ogen met zijn debuut.

Arcade Fire, the sequel. Niet alleen bands als A Whisper In The Noise en The Strange Death Of Liberal England worden zo nu en dan vergeleken met het Canadese gezelschap, ook het Deense The Kissaway Trail ontsnapt in geen enkele recensie aan de vergelijking. Niet zo verwonderlijk: om te beginnen zorgde Tracy Maurice, u welbekend van de hoes van Funeral, ook voor de aankleding van The Kissaway Trail. En dan zijn er uiteraard nog de muzikale referenties.

Het zou echter te kort door de bocht zijn om The Kissaway Trail als een copycat van een van de populairste indiebands van het moment af te schilderen. Goed, ook de Denen maken sprankelende muziek, er is de grandeur, de samenzang en in opener “Forever Turned Out To Be Too Long” zelfs een orgel, maar bij het beluisteren van dit debuut moet je tijdens “It’s Close Up Far Away” evengoed aan de schoonheid van The Flaming Lips denken. Ook lijkt de intro van “Smother + Evil = Hurt” te refereren aan Giants Of The Air en evengoed vallen er invloeden te ontdekken van Grandaddy tot, althans wat de harmonieën betreft, The Beach Boys.

Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat The Kissaway Trail, een band die een uitvloeisel is van het in eigen land goed ontvangen Isles, nog volop op zoek is naar een eigen geluid. Dat doet het gezelschap met verve én niet zonder resultaat. Het wondermooie, maar niet bepaald in radiovriendelijkheid uitblinkende “Smother + Evil = Hurt” werd door enkele mediawatchers in het voorjaar op Studio Brussel gespot en het moet gezegd: het is een song die intrigeert en voorzien is van arrangementen zo fris als de ochtenddauw. Een mens zou voor minder op zoek gaan naar de makers van dat moois.

Die zoektocht is in ieder geval niet zonder resultaat: de single weerspiegelt de kwaliteit op de langspeler volkomen en zelfs met een Gestapo-instelling valt er tijdens het beluisteren van het titelloze album geen zwakker nummer te ontwaren. Veel van die kracht schuilt in het gebruik van twee leadzangers, een efficiënte ingreep die de band met eenvoudige middelen van een rijk klanktapijt voorziet.

Soms mondt dat uit in een schijnbaar simpele song als “La La Song”, maar zelfs in dat geval laat The Kissaway Trail zich niet betrappen op simplismen. Het nummer klinkt eerlijk en je gelooft de band wanneer er gezongen wordt dat de sterren ons moeten gidsen. Gelukkig zijn ze zo sympathiek om het aan ons over te laten naar wààr.

Het hoogtepunt komt er in de vorm van “61” dat, gedreven door een ijzersterk ritme, in de intro knipoogt naar Arcade Fire’s “Wake Up”, maar vervolgens een bocht neemt en het begrip wall of sound een volledig eigen invulling geeft. Die imposante sound is mede te danken aan Niels Hog, een amper twintigjarige producer die het beste uit The Kissaway Trail naar boven haalt en het op een bewonderenswaardige manier weet vast te leggen.

Op 31 oktober zorgt The Kissaway Trail voor rillingen in De Zwerver.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 + elf =